Жените што порано од жал оставале накит настрана сега се украсиле и побрзале кон домот. На патот им паѓале цвеќиња од венците. Обетките им се нишале крај образите, а ткаенините им се лизнувале од рамењата без да забележат. Друштвата се обидувале да се престигнат и си се смееле една на друга.
И Упананда и обично воздржаните пастири се распеале. Жените го благословиле детето и си запеале за она што посакувале да го видат. Прво ја замислиле насмевката и како ползи по дворот. Потоа како се фаќа за опашката на теле и оди со телињата. Среќен е, пееле, оној што ќе го види кога ќе ги води кравите на паша.
Во последниот благослов посакале да има сила за да ги заштити добрите и да ги запре оние што им нанесуваат зло. Потоа излегле, сè уште пеејќи, и се попрскувале со миризливото жолто масло на празникот.
