Јакшата Шанкхачуда, сојузник на Камса, дошол кај Индра и му се поклонил. Му раскажал дека на дворот на Камса одекнувале тапани од радост поради она што го направил. Ги омаловажил пастирите и ветил дека Камса и неговите луѓе ќе му принесуваат многу жртви на Индра.
Кога ја чул честитката, Индра се зачудил. Сфатил дека ги помешал пријателите и непријателите. Во себе признал дека гордоста го довела до оној пораз што самиот сакал да му го нанесе на друг.
Им заповедал на своите служители да ги повлечат облаците. Пред нив се обидел да ја претстави бурата како поука за синот на владетелот на Враџа. На Шанкхачуда му рекол да се врати кај својот цар. Ако Камса толку се плаши од тоа дете, му дал до знаење, треба да се праша и што го чека него самиот.
Јакшата заминал огорчен. Индра се повлекол во својата внатрешна одаја, вознемирен и полн со жалење. Поетот вели дека ветрот со кој сакал да го растури Враџа го разбранувал него самиот, дождот му тежел во срцето, а громот што го упатил кон друг му паднал врз сопствената глава.
