На утринскиот собир, Снигдхакантха со возбуда и со солзи во гласот почнал да раскажува. При крајот на месецот Ашвина, Нанда и луѓето биле зафатени со подготовките надвор од населбата. Се поставувало местото за обредот, а луѓето се преселувале таму за да го почитуваат небесниот владетел. Една вечер Кришна се вратил од пасење со Баларама и со љубопитност го разгледал сето тоа. Ги видел подготовките и претходните години. Сега решил да ги праша постарите како да ги гледа првпат.
Се обратил со почит. Татко, зошто сите толку брзаат? Ако ова е обред, на кое божество му е посветен, од каде знаете дека треба да се прави и што треба да донесе? Нанда насетил дека синот има причина што ги поставува прашањата и не одговорил веднаш. Кришна додал дека, како што возрасните сакаат да го изведат обредот, децата сакаат да разберат на што се потпира. Нанда размислувал што ќе рече детето кога ќе чуе дека се подготвува обред за Индра.
Кришна му рекол дека синовите на пастирите, покрај грижата за стадото, учат и нешто за спознанието, разумното постапување и должноста. Постои еден што најдлабоко го познава секое битие, рекол, и добрите луѓе што го разбираат тоа заслужуваат да бидат примени во разговорот. И мудроста за човечките односи го признава пријателот како близок колку самиот себе. Тогаш зошто да се крие од блиските што се прави? Ако обредот треба да донесе плод, прашал Кришна, зарем не е важно човек да знае што прави? И како постарите го разликуваат она што го прават по Ведите од она што го наследиле како обичај?
Нанда го слушал и препознал нова јасност во начинот на кој синот размислувал. Му одговорил дека обичајот доаѓа од семејството и дека, според нив, има разумна поткрепа и стои во согласност со преданието. Во овој обред го почитуваат Индра како Парџанја, оној што дава дожд. Таквото почитување, рекол, е наследен белег на нивниот род.
