По краток одмор, Кришна излегол на молзење. Слугите донеле убави садови, а говедарите седнале на своите места. Тој побарал дозвола од Нанда и рекол да ги пуштат телињата. Имало благослови за првото молзење. Во стихот Јива го опишува Кришна со позлатен стап в рака и украсена ткаенина завиена околу косата. Со Баларама се упатил кон местото каде што ги чувале кравите.
Браќата ја стегнале облеката за работа. Јива ги опишува со украсите што им блескале во косите, со кренати колена, со прстите на стапалата допрени до земјата и со златните садови меѓу колената. Едниот бил светол, другиот темен. Измолзиле изобилно млеко со внимателна работа. Им оставиле упатства на говедарите за грижата за стадото, потоа ги ставиле садовите пред татко им и застанале со споени дланки.
Нанда уживал да ја гледа оддалеку нивната умешност. Сега повторно ги повикал да седнат од двете страни крај него. Го свртувал погледот од едниот кон другиот и му се насолзиле очите. Поетот вели дека солзите од двете очи извирале од иста љубов. Секое око имало свое дете пред себе, како срцето на Нанда да се поделило за да ги прими обајцата. Потоа со Кришна и Баларама крај себе се вратил дома.
Дома Нанда ги почестил своите луѓе со слатка храна. Кога собирот завршил, двете момчиња легнале во своите домови. Мајките и блиските се погрижиле за нив и тие заспале спокојно. Снигдхакантха со споени дланки му кажал на Нанда дека славата на Неговиот син може да ги занесе и оние што се задоволни сами во себе. Собраните го слушале настанот како да се случува пред нив. Кога раскажувањето завршило, ги испратиле двајцата раскажувачи со љубов и се вратиле во своите домови.
