Следниот ден музиката ги привлекла и небесните жени. Додека нивните летала се собирале над шумата, тие се збуниле и не знаеле дали најнапред го чуле звукот или Го виделе Оној што свири. Дури ни својата коса не забележувале дали им се распуштила. Ако и тие толку лесно се занеле, си зборувале девојките од Враџа, како ние да се владееме поинаку? Откако Кришна го покажал дејството на музиката врз живите суштества, почнал да свири така што и неподвижното изгледало како да оживува.
Реките застанувале кога ќе ја чуеле флејтата. Потоа водата ќе им се надигнела, а во неа се слушале лебедите. Раскажувачот ги замислува брановите како немирни раце што носат лотоси до стапалата на Кришна. Девојките се прашувале како реките можат да се одвратат од својот пат кон океанот и да се упатат кон Хари. Тие ја гледале таа слобода како среќа што самите уште не можеле да ја достигнат.
Еден ден зборувале за облакот. Бил пријател на Кришна и по темниот сјај и по доброто што си го правеле. Кога Кришна на флејтата го свирел напевот Малар, облакот станувал посилен. За возврат облакот Му ја ублажувал жегата со сенката. Девојките се чуделе како и навидум неподвижните облаци умеат да Му служат со сенка и со дожд. Се прашувале како самите ќе го минат животот ако и понатаму не можат да Му послужат.
За Говардхана рекле дека е меѓу најдобрите служители на Хари. Кога Кришна се качувал со Баларама за да засвири, од допирот со Неговите стапала на ридот му никнувале ластари како знаци на радост. Им давал на браќата, на другарите и на кравите што им било потребно. Раскажувачот го спомнува и ридот Чиквана каде што положените стапки на Кришна се сведоштво за таа средба. Да посакаш да го достигнеш местото на големите може да е дрско, вели песната. Но да тргнеш по нивните траги е убаво.
