Кришна го примил Мадхумангала како дар за радоста на Своите игри и го прегрнал. Мадхумангала возвратил со истата блискост. Од прегратката и двајцата се наежиле. Кога се смириле, Кришна ја погледнал жената што ја придружувала Паурнамаси и прашал која е. Паурнамаси Му возвратила со насмевка. Зарем не ја препознава? Кришна рекол дека мора да е онаа од која шумата го добила своето име. Паурнамаси се свртела кон Вринда. Зарем дури денес се покажала пред Него, прашала. Кришна со насмевка забележал дека оној што уште не е претставен не доаѓа лесно сам.
Паурнамаси ѝ дала на Вринда место покрај Него, со грижа за Неговата служба. Вринда Му се поклонила со солзи, а Тој ја почестил со шумски венец. На Кришна Му олеснило од зборовите на Паурнамаси и на Вринда. Кога си заминале, Тој и Мадхумангала тргнале кон другарите. На патот Му се укажала прилика да слушне за она што се случило крај езерото на Калија.
Кришна прашал зошто Паурнамаси дошла оттаму и што ги довело Радха и другарките до водата. Од грижа Му се стегал гласот. Дури кога Мадхумангала Му раскажал сè по ред, почувствувал дека може полесно да дише. Повторно прашал дали девојките кажале нешто пред Паурнамаси. Мадхумангала одговорил дека молчеле со наведнати лица. Толку плачеле, рекол, што дури и тамалата крај нив изгледала свената. Кришна прашал дали барем сфатил што посакувале.
Мадхумангала се сетил како постојано гледале во тамалата со темна боја како Неговата. И Калинди им ги повторила зборовите што Радха и другарките ги кажале пред реката. Кога го чул тоа, Кришна со растреперен глас го повикал Мадхумангала веднаш да дојде со Него кај другарите.
