Кога Индра разбрал што се случило, помислил дека Кришна намерно му го попречил обредот. Се разгневил, зборувал лошо за Кришна и Нанда и ги испратил облаците Самварта. Најпрво дошол студен ветер од север, па темна ивица на облак и сè почести громови и молњи. Луѓето го собрале стадото и дошле кај Кришна. Тој ги упатил кон ридот. Ако Индра истури дожд што може сè да уништи, им рекол, Говардхана, кој ги примил нивните дарови, ќе им ја покаже својата милост.
Кога дошле до подножјето, дождот и градот веќе ги зафаќале дворовите, патиштата и бреговите. Снигдхакантха ги споредува дождовните струи со стрели од Индриниот лак. Градот бил тврд како неговото оружје, а светкањето личело на паѓање на сонцето. Во маката луѓето пак Му се приближиле на Хари. Тој посегнал кон ридот. Никој не можел да замисли што ќе направи.
Кришна размислувал за гордоста што го натерала Индра да се сврти против Него и оние што Му биле блиски. Враџа се потпира на Мене, помислил, а Јас ја чувам во срцето како сопствениот живот. Во брзањето немало време за разговор со Баларама. Сепак, секој од браќата знаел што има во срцето на другиот, како веќе да си кажале сè.
