Од вдлабнатините на шумата доаѓала Вриндарика, која луѓето накратко ја викале Вринда. Често ја гледале крај Паурнамаси и дење и ноќе. Никој лесно не можел да каже дали е девојка со божествен лик или божица во човечка облека. Се гледало колку ја чува шумата за игрите на Кришна и колку нежно ги сака Радха и Нејзините другарки. Кога ги слушнала вестите, вознемирена отишла кај Паурнамаси. Таа седела за молитва, но веднаш станала, ја прегрнала, ја благословила и ја прашала зошто дошла во таков час.
Вринда прашала како може да остане спокојна пред толкава грижа. За девојките се знае дека од секогаш Му се мили на Кришна, ѝ рекла, а сега пред очите на сите се подготвуваат други врски. Паурнамаси ѝ одговорила дека со Својата маја ќе застане на патот на она од што се плаши. Вринда се загрижила и за гласот што би го стекнале кај луѓето. Паурнамаси ѝ го спомнала стихот во кој мудреците опишуваат како жителите на Враџа биле опфатени од маја и мислеле дека нивните сопруги се покрај нив, без да Го обвинуваат Кришна.
Раскажувачот се задржува и на зборовите во „Бхагавата“ за децата на кои им давале млеко. Во нив гледа уште една разлика меѓу она што се чинело и она што навистина било. Кога Вринда прашала дали сепак ќе мора да ги положат рацете во рацете на некој друг, Паурнамаси се насмевнала и ѝ рекла дека ни тоа не им претстои. Вринда со солзи од радост паднала пред Нејзините стапала. Паурнамаси ја подигнала, ја смирила и ја испратила назад во шумата.
