Вриндаван во почетокот на „Гопала-чампу“ е среќна дарба на Земјата. Шумата го штити светот, а и самиот повев таму, според поетот, прочистува со несекојдневна сила. Тој ги реди нејзините дарови како парадокси. Шумата дарува ослободување, но оние што веќе го почувствувале неговиот мирис можат повторно да се врзат, овојпат со љубов кон неа.
Дури и Брахма посакува да се роди таму. Место што едвај може да се опише го буди поетскиот глас и кај човек што не се сметал за поет. Во таа шума радоста на Нандиниот син постојано се обновува. Јива го повикува сведоштвото на Шука, кој раскажува колку им се израдувале Баларама и Кришна на Вриндаван, на Говардхан и на бреговите на Јамуна.
Поетот прво застанува кај Говардхан. Гокула е домот на Оној кого списите го нарекуваат нејзин Господ. Кравите му го даваат на местото неговиот пастирски лик, а ридот што ги храни со пасишта е како ризница за целата Гокула.
Низ Говардхан минува Манаса-ганга. Во нејзиното течение поетот си замислува струја на Кришнината љубов што навлегува во срцето на ридот. Двете блиски езера, на Хари и на Радха, му личат на нивната заемна љубов што добила облик. Водите изгледаат како да се допираат и да си го предаваат мирисот, а нивната тивка трепетливост ја буди нежноста на преданите.
Јамуна е ќерка на Сонцето. Нејзината темна вода ја носи убавината на Кришна, па и самиот поглед кон реката може да го повика во сеќавањето. Поетот се прашува дали таа потекнува од капка од Неговото тело или нејзиното течение ја примило љубовта што Вриндаван ја чувствува кон Него.
И песочните брегови ја покажуваат таа љубов. Оние што ги гледаат и си спомнуваат за танцот раса повторно го вкусуваат неговиот занес. Поетот ја замислува Јамуна како постојано да ги посипува своите брегови со прашок што ја обновува таа радост.
Се сеќава и на Бхандира. Поетот го замислува тоа место како да се скрило кога Хари се повлекол од видикот, како веќе да нема сила да ја покаже својата милост и да им го препушта тоа на Говардхан и на другите драги места.
Во дрвјата поетот гледа неподвижност од занес, во раздвижените лисја трепет, а во младите изданоци возбуда што ја зафаќа целата шума. Кога во Враџа се појавува синот на Нанда, и благодатта на неговиот дом станува видлива. Јива го поврзува тоа со стихот за изобилието во Нандиниот Враџа и со преданијата за вечната шума, каде почиваат лилите на Баларама, Кришна, кравите и пастирите.
