Двата брата се одвоиле од мајките и се искачиле во високата кола на Нанда. Оттаму ја гледале Калинди, убава како син лотос што се отвора, и шумата Вриндаван зад водата. Нанда и говедарите зборувале за одразот. Реката изгледала како да ја носи шумата во себе, како на шарено ткаено платно.
Дрвјата оддалеку имале синкав сјај, а белите, жолтите и црвените цветови проблеснувале како светлина на дождовен облак. Мирисот им доаѓал во пресрет уште оддалеку, како шумата да ги пречекува. Повиците на разни птици се спојувале. И без да знаат што значат, луѓето чувствувале како звуците да ги повикуваат поблиску.
Додека момчињата гледале и слушале, говедарите ги префрлиле кравите. За миг и водата и брегот се исполниле со стадото. Жените се симнале од колите со домашните и со она што го носеле. Од трски, треви и бамбус биле направени сплавови, па ги врзале еден за друг во широк премин. Потоа со коли навлегле во делот од шумата меѓу Матхура и вирот на Калија. По патот пееле, се смееле и се радувале што стигнале заедно.
