На почетокот на пладневните забави, Кришнадас Кавираџ си спомнува за средбата на Радха и Кришна, со обновен копнеж, срамежливост и ведрите досетки на сакхиите. Тој ги набројува нештата што ги подготвуваат придружниците: нишалка, игри во шумата и водата, задевањето околу флејтата, медот и богослужбата на сонцето. Во Враџа средбата допрва требаше да се договори.
Радха им рече на пријателките да одат напред ако сакаат да Го видат Кришна. Зборуваше како Шаибја веќе да Го фатила со јамката на своите зборови еленот Кришна, а Чандравали да Го затворила како слон во стапица. Нејзините пријателки, убави како лотоси, ќе мора да Го спасат, се пошегува Таа. Сепак, подобро е да размислат пред да тргнат. Лалита се надоврза и предложи да појдат и да им ја скротат гордоста на соперничките.
Во себе Радха размислуваше за пречките. Џатила внимаваше, золвата не ѝ беше наклонета, а преку ден Кришна ќе биде опкружен со стадото и пастирите. Токму тогаш чу еден астролог како вели дека на планината неочекувано може да се најде бик. Таа во тие зборови препозна навестување за Кришна и Говардхан. Ѝ затрепери левата страна на телото, уште еден знак што го протолкува како поволен.
Кога Дхаништха ја донесе веста, Радха праша што се случило со месечината на Враџа. Дхаништха одговори дека ја надвило затемнување, затемнувањето на оној што ги носи цветните стрели. Со Кришна била само Неговата сенка, додека Купидон имал војска. Пролетните пчели, кукавици и ветришта Го опколиле и Го задржале крај Радхиното езеро. Кришна, Кој толку често ѝ носел олеснување на Радха, сега чекал само Таа да Му возврати со истото.
Дхаништха рече дека Кришна, Кој го плени и самиот Купидон, така блеска додека е со Радха. Во нејзино отсуство и Него Го обзема љубовта. Во сеницата подготвил место од цвеќе и зборувал за Неа. Дхаништха ја опиша Неговата златна свила, кожата темна како облак, лотосовите очи, обетките во облик на макара, венецот од јасмин и пауновото перо. Дури и среде шумата уредена за игра, Тој чекал на едно место каде што се надевал да ја види Радха.
На крајот гласничката ја поттикна Радха со својата досетливост да одговори на Неговата и со иста свежина да ја сподели Неговата радост. Кришна бил толку обземен од желбата за средбата што таа ја замоли Радха да појде и да не Го остава да чека повеќе. Описот на пролетта го претвори во молба што можеше да ја исполни само Радха.
