Патеките на Лалита и Вишакха продолжуваат до градини со свои бои. Градината на Читра на источниот брег одговара на нејзиното име, кое упатува на разновидност. Дрвјата и лазите се во различни облици, а сјајни камења ги красат нејзините платформи, нишалката и дворот. Птиците и пчелите додаваат уште бои.
На југоисток градината на Индулекха се вика Пурненду, по полната месечина. Подот е од кристал и месечев камен. Околу белите лежалки има светли дрвја, бел јасмин и водни лотоси. Птиците и пчелите таму често можат да се препознаат само по гласовите. Дури и случаен посетител во ноќ со полна месечина може да не ги забележи Радха, Кришна и сакхиите кога ќе облечат бела облека во бојата на градината.
На југ Чампакалата има златна градина со златни лази, цвеќиња, лотоси, поплочен двор и нишалки. Кога Радха влегува во жолта облека, со жолта паста и украси, дури и Кришна тешко ја разликува од околината. Кога Тој е облечен да се слее со градината, може да ги слуша Радха и нејзините другарки без тие да Го забележат. Во друга пригода Џатила дошла поттикната од Падма и не ги видела двајцата иако седеле заедно. Во близина, Чампакалата има кујна во градината и како вешта готвачка со радост подготвува оброци со Вринда.
Југозападната градина на Рангадеви е темна, со сенки од тамала и под од сафири. Поетот вели дека некој како Мукхара може да ја види Радха таму, а сепак да не Го забележи Кришна крај Неа. Западната сеница на Тунгавидја има црвени лази, црвени камења и црвена нишалка. На северозапад, во зелената градина на Судеви, има смарагдни платформи меѓу зелените лази, дрвја и птици. Во тоа зелено катче Радха и Кришна играат со коцки.
Во тој дел има и мост до лотосова сеница на водата. Ја опкружуваат шеснаесет делови како ливчиња. На оној што не го познава местото, сјајот на камењата му изгледа како вода, заедно со лотосите, пчелите и лебедите. Авторот се задржува на сладоста на самото езеро и вели дека и едно капење во него може да разбуди љубов кон Мадхава.
Глетката на Радхиното езеро Го израдува Кришна и повторно Му го разбуди копнежот. Белата пена блескаше како бисерен ѓердан на водата. Пчели кружеа околу еден лотос, во близина прелетуваа птици, а лебедите гласно се огласуваа. Секоја слика и секој звук Го потсетуваа на лицето, очите, кадриците или ѕвончињата на саканата. Црвените лотоси кај спојот на водите изгледаа како да ги задржуваат брановите од Шјама-кунда. Двете езера заедно Му личеа на насолзените очи на Говардхан додека ридот се поклонува пред Него.
Наспроти Радха-кунда беше Кришниното езеро, со сеници уредени од Неговите другари. Меѓу споменатите се Субала, Мадхумангала, Уџвала, Арџуна, Гандхарва, Видагдха, Бхринга, Кокила, Дакша и Санандана. Другарите ги понудија своите места на Радха и нејзините придружнички. Радха ја прифати градината на Субала кај скалите Манаса-павана, каде што се капе со сакхиите. Лалита ја прифати северната градина на Мадхумангала, а Вишакха ја доби градината на Уџвала кон североисток.
Широки приоди на исток од Шјама-кунда и на запад од Радха-кунда ги водат луѓето и животните до водата. Во поглавјето се разликува погледот на оној што гледа обично капалиште од погледот на посветеникот чие срце веќе е внимателно кон забавите на тие места. За Кришна, кој стоеше крај езерата, нивната убавина беше поврзана со оние за кои беа подготвени сениците.
