Претпладневниот стих Го следи Кришна од пасиштата кон Радха-кунда, а Радха од домашните должности кон поклонувањето на Сонцето. На почетокот на патот Кришна го надува рогот Мандагхоша. Неговиот глас ги разведри жителите на Враџа. За гопиите, звукот ја продлабочи приврзаноста кон Него токму кога тргнуваше.
Крај шталите пастирите ги задржуваа телињата штом кравите тргнаа. Жени работеа, пееја за Кришна и се смееја меѓу себе. Под расцветаните дрвја стоеја телиња, а низ пределот се движеа луѓе од Враџа. Поетот ја гледа таа жива глетка како езеро од кое истекуваат реки од бели крави. Садовите за млеко стануваат желки, лицата на жените лотоси, а белите и црвените телиња водни птици. Кришна се израдува на глетката и тргна со пријателите зад стадото што го одбра Нанда.
Белите крави и црните биволи се придвижија заедно како Ганга и Јамуна кај нивниот спој. Прашината од копитата се крена околу нив. Кавираџа вели дека и Брахма, Шива и Индра би биле среќни да ги допре таа прав. Тој ја замислува почвата на Враџа како радосно пушта свежи тревки што ќе ги дочекаат стапалата на Кришна. По Него тргнаа стари и млади, Јашода со Рохини, Амба и Килимба и дружините на Мангала, Шјамала, Бхадра, Пали и Чандравали. Погледот на Радха се задржа на Кришна како река што стигнала до океанот.
На работ од шумата Кришна се сврте. Родителите и луѓето што одеа по Него сега стоеја неподвижно, а солзите им го засенуваа погледот. Гопиите срамежливо Го гледаа. Во немирните очи на Радха Кришна препозна добар предзнак за патот. Жените се собраа околу Него. Јашода нежно Го допре и Го праша зошто, покрај толку искусни пастири, сака Самиот да оди по груби патеки без обувки и чадор.
Кришна го сфати нивниот страв. Ѝ објасни на Јашода дека грижата за кравите е должност на Неговото семејство и дека пастирот оди така како што одат и кравите. Во исполнувањето на таа должност гледаше заштита од стравот. Задоволството на родителите беше помешано со грижа. Јашода им Го довери на Субхадра, Мандалибхадра и Балабхадра и ги повика момчињата на Виџаја да останат крај Него додека се во шумата.
Јашода Го допре својот син со раката, изговарајќи ги Господовите имиња и заштитната мантра на Нрисимха. Му врза камен за заштита на зглобот. Кришна им се поклони на родителите и побара дозвола да тргне. Тие Го прегрнаа, Го бакнаа и посакаа Нрисимха да Го чува и земјата, небото, патеката, шумата и сите страни да Му бидат поволни. Потоа со еднаква нежност го испратија и Баларама.
Кришна им се обрати на гопиите со поглед и тие Му возвратија, како да Му даваат дозвола да замине. На Радха со очите ѝ порача да почека уште малку и да најде повод да дојде до Своето езеро. Таа Му одговори со поглед што ја оддаваше тагата од разделбата. Поетот ги споредува нивните погледи со стрели што носат радост таму каде што ќе стигнат, со мрежа што ја поведува мислата на Радха и со засолниште што ја задржува Кришнината.
Тој повторно се сврте кога виде дека родителите сè уште одат по Него. Ја замоли мајка Му да се врати и да подготви згуснато млеко. Од татка Си побара нови цврсти палки за игра, зашто крајот на Неговата се скршил. Кравите веќе гледаа назад, гладни и жедни. Јашода вети дека ќе Му испрати ручек и Го замоли брзо да се врати. Кришна ѝ рече дека и Тој ќе го изеде ручекот ако дознае дека таа спокојно јадела дома. Родителите Го благословија и повторно Го прегрнаа.
Кришна им остави на гопиите последни погледи и влезе во шумата со кравите. Се чинеше дека жителите на Враџа се претвориле во очи додека Го гледаа. Откако Го изгубија од вид, им се причини дека неподвижните дрвја и растенија во шумата имаат повеќе среќа, бидејќи Кришна заминува кај нив. Се вратија со Нанда и Јашода во селото, додека мислите им беа со Кришна.
Пријателките ги придружија водачките на своите дружини, зашеметени од разделбата. Кундалата, и самата погодена од заминувањето, ја поведе Радха дома со сакхиите. Жителите се вратија на своите задачи по навика. Во стиховите нивното внимание останува во шумата додека повторно не Го видат Кришна.
