Кундалата со радост ја прими поканата на Јашода и отиде кај Џатила. Во поетската слика, таа сака Радха, кралицата на пчелите, да се приближи до Мадхусудана. Џатила се двоумеше. Од една страна ја познаваше добрата нарав на својата снаа, од друга ја загрижуваа Кришнината палавост и гласиштата на луѓето. Се сети и дека Пурнамаси ја советувала да не ги одбива барањата на кралицата на Враџа.
Кундалата ѝ одговори со слика за сонцето. Истата светлина ги отвора лотосите и ги заслепува бувовите, ги радува птиците што го чекаат изгрејсонцето и ја растерува темнината. Така ѝ објасни зошто приказните на незадоволните луѓе се разликуваат од она што го чувствува поголемиот дел од Враџа. Вети дека ќе ја врати Радха брзо. Џатила одлучи да ѝ ја довери, молејќи ја да внимава на немирните погледи на Нандиниот син.
Џатила ја повика Радха да оди кај Јашода, да го исполни нејзиното барање и да се врати за да го изврши поклонувањето на Сонцето. Радха се израдува, но спомна дека прво ѝ претстои работа во домот. Џатила повторно ја поттикна да тргне. Кундалата ја фати за рака, ја увери дека ќе ја придружува и ја поведе. Лалита и другарките тргнаа по нив со ладуси подготвени дома за појадокот на Кришна.
На патот Кундалата забележа како се ниша наметката на Радха и задевајќи ја спомна дека Абхиманју ноќта спиел во својата соба. Лалита ја виде скриената насмевка на Радха и ѝ врати. Според нејзината досетка, траги оставил еден горделив папагал во шумата, кој ги помешал листовите, плодовите и обликот на девојката. Таа ја спомна калинката и плодот бимба, продолжувајќи ја шегата на сопатничката.
Кај езерцето Кундалата се сврте како да му се обраќа на еден лотос. Зошто се тресе од радост кога пчелата веќе го испила неговиот мед? Досетката се потпира врз неколку имиња. Кундалата е и девојката и лоза со цветови кунда. Мадхусудана во истите зборови е и Кришна и пчелата што доаѓа по сладоста.
Вишакха го продолжи разговорот со слика за цвет што се отвора кон сонцето, а сепак стравува од темната пчела кога ќе му се приближи. Со него ја опиша срамежливоста на Радха пред Кришна. Пријателките се движеа понатаму кон Нандишвара. Така стиховите за патот меѓу двата дома ја сочувуваат и досетливоста со која сакхиите си зборуваа по пат.
