Мадхумангала им ја покажа на Радха и Кришна летната шума. Во повиците на птиците слушаше различни тапани, во штурците мали чинели, а во кукавиците звук на вина. Папагалите ги пееја нивните пофалби, пчелите зуеја, а лозите се нишаа. Во неговиот опис шумата им нудеше рози за облека, шириша за обетки и јасмин за накит.
Мадхумангала ги наброја зрелите пилу, манго, билва, џекфрут и палмини плодови и призна колку и нему му годеа. Под сонцето дрвјата ги засолнуваа двајцата со лисјата. Банановите дрвја, со гроздовите и капките што излегуваа од цветовите, му личеа на мајки што ги негуваат своите деца. Кога пријателките видоа кукавица со клунот во зрело манго, се насмеаја на споредбата со Кришна и Радха. Таа ја наведна главата.
Крај езерото јасминовата лоза се обвиткуваше околу тамала. Мадхумангала во цветовите виде насмевка, во пчелите веѓи, а во целата слика кружен танц на Кришна со гопиите. Радха и Кришна се насмевнаа. Вринда им подаде цветови од шириша, а тие си ги ставија еден на друг на ушите. Кришна пушти полен во Радхините кадрици. Таа посипа полен врз Неговата коса и пауновото перо.
На крајот од летниот предел Кришна ѝ зборуваше на Радха за свежината како дар што се крие од жештината. Кај малите брани, според Неговата поетска слика, Радхиното лице светло како месечина го топи месечевиот камен. Повикани од водата, птиците доаѓаат на мостовите да се избањаат, да пијат и да се разладат.
Субала го покажа пределот на дождовите. Пауните танцуваа како пред облак со светкавица, зашто во Радха и Кришна ги видоа и двете. Јутхика привлекуваше пчели од јасминот. Небото се затемни, земјата се натопи, а во сите правци цветаа арџуна, нипа и кадамба. Меѓу гласовите на жабите и птиците се слушаа и жерави, лебеди, пауни и водни птици.
Субала зборуваше за облаците како сина одежда, за редот птици на небото како бисери и за виножитото како накит. Во даровите на дождовната сезона наброја венци од кадамба, планински јасмин за косата, кетаки и рангана за круна, миризливи цветни ѓердани и зрели плодови. Дури и гласовите на птиците ги слушаше како прашања за незаменливоста на Кришна и Враџа. Жабите му се потсмеваа на дождовниот облак, кој, за разлика од Кришниниот дар на радост, не дава дожд во секое годишно време.
Од кадамбите капеше мед, а над нив пчелите личеа на темни облаци. Еден паун ја рашири опашката и заигра пред другите паунки, закривајќи ја својата. Во завршната слика Радха беше светкавицата до Кришниниот облак. Сакхиите го примаа тој призор како жедните птици чатака што ја примаат дождовната капка.
Кога пристигнаа кај есента, Кришна го спореди пределот со премин од детство кон младост. Пчелите ја оставаа прецветаната јутхика за нови цветови. Црвените зрна гунџа ја боеја шумата, белите цветови каша ја покриваа земјата, а меѓу нив лежеа паднати паунови пердуви. Пауните стивнаа и се слушаа лебедите. Кришна во расфрланите цветови шефали препозна слика на сакхиите што се разотидоа кога ја бараше Својата флејта.
Кундалата им ја претстави есента како пријателка во облека од бели облаци, со лице од лотос и со жерави што звучат како ѕвончиња. Таа пријателка, рече, ги чека да ги украси со јати и рангана, со бели лотоси за главите и црвени и сини за ушите. Осипаната шефали ќе им направи цветна постела во сеницата. Од чатима доаѓаше силен мирис, додека лебедите, пчелите и птиците со својот глас го придружуваа нивното влегување во есенската шума.
