На Кришна Му беа драги Радхините зборови во кои се среќаваат досетката, загатката, двосмислието и поетската слика. Сакхиите сметаа дека дури и пчелите и кукавиците би можеле да учат мелодија од Неа. Нејзиниот збор им личеше на принесен нектар зачинет со љубов, хумор, блага насмевка и острината на разиграната љубомора.
Радхината насмевка во една песна беше река во која Кришниниот ум се спушта како лебед. Во друга таа беше месечина за Неговите очи, жедни како птиците чакора. Цветовите на Неговите доблести веќе беа расцутени во Нејзиното срце и токму тие, рече една сакхија, стануваа видливи во насмевката. Од Нејзиното лице кон Кришна се слеваа речни ракави од зборови, песни во петтиот тон, досетки и смеа.
Погледот на Радха поетесите го доловија преку птица што застанала на лотос и преку две еленчиња во полна месечина. Сепак, месечината што ја гледаме има дамки и понекогаш се затемнува. Затоа тие пак се запрашаа која споредба би одговарала на блесокот на Радхиното лице. На образите забележаа одблесоци како златни огледала. Обетките беа како пупки и водни суштества крај две езерца во кои цветаа Нејзините сини лотосови очи.
Една сакхија замисли папагал во кафез кој го подал клунот по плодот бимба. Друга во Радхиниот нос виде стрела со бисерен врв и цветен тоболец на љубовта. Црвениот и темниот одблесок на бисерот можеа да изгледаат како бои земени од Нејзините усни и очи. За поетесата тие го откриваа Нејзиниот копнеж и темниот сјај на Кришна, кои таа ги вдишува и издишува.
Во создавањето на Радхините очи, според сакхиите, Творецот го собрал најубавото што го имал. Од остатокот настанале пчелите, елените, птиците чакора и лотосите. Нејзините остри погледи ги надминувале птиците крај водата, а зениците изгледале како пчели од кои излетува цел рој погледи. Кришнините обетки, што се нишаат како водни суштества, во песната го привлекуваа нивниот танц.
Веѓите личеа на лози од кои се отвораа темносини цветови. Над нив беше светлото чело, а околу него кадриците како пчели крај златно ливче. Мошусниот тилак и црвената линија во косата, во песната на пријателките, ја испишуваа бојата на Кришна и Радхината љубов кон Него. Превезот над црвената линија потсети на рака над бакарен сад принесен во обред.
Темнината на Радхината коса и месечината на Нејзиното лице, во уште една игра на слики, имаа своја граница од кадрици. Околу лотосот на лицето тие кадрици беа и пчели што бараат мед и мрежа што го задржува Кришниниот поглед. На крајот сакхиите во долгата темна коса ги видоа нежните изданоци на Радхиното размислување за Кришна. Сјајот што Таа го носеше во очите и мислите како да беше собран во плетенката.
