На почетокот на поглавјето Кавираџ ги гледа двете патеки заедно. Сакхиите ја облекуваат Радха според тоа дали ноќта е светла или темна и таа заминува кон Јамуна по упатството на Вринда. Кришна најнапред ги гледа вештините на собирот на Нанда. Јашода внимателно Го сместува да спие, а потоа Тој тивко стигнува до шумичката. Кон крајот на поглавјето тие веќе се во златниот храм.
На допирот на Кришна, Радха затрепери и очите ѝ се наполнија со солзи. Таа ја повлече раката. Лицето ѝ беше насмеано, а солзите ѝ светкаа на очните капаци. Нејзиниот глас звучеше како прекор, но немирните очи ја издаваа радоста. Кришна се израдува што ја виде таква.
Поетот вели дека вниманието на секого од нив било целосно свртено кон убавината, гласот, мирисот и допирот на другиот. Тој ги опишува со сликата на двајца што во игра си грабнуваат нешто скапоцено. Во таа игра Радха час се приближуваше, час се воздржуваше.
Тогаш влегоа сакхиите. Радха излезе со нив и седна на терасата. Кога го забележа Кришна како ѝ се приближува, се скри меѓу другарките. Тој повторно ја побара низ собраните, а тие радосно Го пречекаа со вљубени погледи. Кавираџ го завршува поглавјето со нивната радост, која се зголемува дури и додека Радха ја зачувува својата привидна строгост.
