Нанда си ги изми стапалата и влезе во домашниот храм. Младите брахмани Му служеа на Шалаграма и Му принесоа вечерно арати на Вишну. Јашода донесе овошје приготвено со гхи и шеќер од трска, венци, мириси и бетел. По принесувањето таа им раздели на Нанда и на присутните. Разговараа некое време. На заминување, пријателите на Нанда сè уште не можеа да го одвојат погледот од Кришна.
Нанда честопати ги канеше внуците да јадат со Кришна, а таа вечер ги повика и сите свои браќа. Јашода преку млад брахман ги покани Тунги, Пивара, Кувала и другите јатрви со нивните семејства. Кога седнаа, постарите браќа беа десно од Нанда, а помладите лево. Кришна и Баларама седнаа спроти него, со Субхадра и другите од левата страна на Кришна, а брахманите до Баларама.
Тунги, мајката на Субхадра, знаеше кому треба прво да послужи. Со помош на Рохини најнапред им принесе на брахманите, потоа на мажот и деверите, па на момчињата. Во чиниите стави ориз сварен со гхи, а околу него зеленчуци. Донесоа каша од пченица, сладок ориз, меки роти, колачи и кремови. Рохини повторно им носеше од јадењето што секој го сакаше. Јашода минуваше со згуснато млеко, шихарини, густ јогурт, туршија и зрели манга.
Во присуство на старешините, момчињата беа повоздржани со шегите, а Јашода беше посрамежлива да ги разгалува. Сепак, љубовта на мајките се гледаше во нивните зборови и погледи. Татковците ги молеа момчињата да јадат уште, па тие од радост земаа и кога веќе беа сити. И Мадхумангала кажуваше повоздржани шеги. За Нанда и неговите браќа добивката беше во тоа што таа вечер можеа да седат и да јадат со Кришна.
По вечерата Кришна легна на верандата, каде што служителите Му донесоа бетел и Го ладеа со ладала. Радха и сакхиите се качија на високата тераса и оттаму ја гледаа Неговата светлина. Поетот ги спореди нивните очи со птици што ја пијат месечината. Кришна, гледајќи кон неа низ прозорецот, го најде лотосовото лице на Радха, како жедна пчела што стигнала до нектарот.
