← Приказни од Говинда-лиламрита
Говинда-лиламрита · глава 13 · стихови 45–71

Венецот од зимски цветови

Нандимукхи ја покажува раната зима, а Вринда ја опишува шумата кога студот е најсилен. Меѓу зимските цветови Радха и Кришна си разменуваат обетки и еден венец што изгледа поинаку секогаш кога ќе премине од рака во рака.

Додадена:

Кришна со жолто дхоти стои крај бели цветови кунда и светкави гранчиња даманака во доцнозимската шумичка.
Уметничка илустрација на приказната

Нандимукхи го покажа пределот Хеманта-шанта. Таму мирисаа амлана, курунтака и курабака, се слушаа еребици, папагали и пчели, а зрелите портокали го дополнуваа дарот на свежиот воздух. Таа во расцутената шума Го препозна Кришна опкружен со пријатели. Цветот амлана, чие име упатува на нешто што не вене, ѝ го доближи Неговиот траен сјај. Дури и папагалите, рече таа, пеат како Шукадева кога Го слави во „Бхагаватам“.

Кришна ѝ зборуваше на Радха за зимската шума како за танчерка облечена во зрела пченица. Папагалите ги пееја почетните благослови како пред претстава. Студот, во Неговите слики, ја лови топлината на сонцето и огнот, па таа се крие во бунари, вдлабнатини на дрвјата и планински пештери. Луѓето што сакаат уште малку да се згреат крај возљубените го молат сонцето да го одложи утрото. Зрелите портокали Му ја вратија во мислите ноќта на танцот раса.

Вринда потоа ја покажа шумата Шишира-ручира. Некои животни трепереа, а под високите дрвја сепак имаше засолништа со блага топлина. Сонцето се движеше кон југ. Цветовите џава и бандхука беа црвена облека што шумата ја принесуваше, даманака беше блуза, а кунда бела наметка. Чучулигите и птиците харита, рече Вринда, ги придружуваа даровите со пофалби.

Наутро и навечер тенки зраци паѓаа по корењата. Елените полека пасеа таму и се грееја на светлината. Вринда ги опиша како се приближуваат до Радха и Кришна, со солзи и трепет од љубов. Со пократките денови лотосите венеа, а силниот сончев зрак стануваше благ. Кој, праша таа, освен Господарот на вселената, не е под власта на времето? Во нејзината песна уплашеното сонце им го довери богатството на топлината на гопиите, кои веднаш го понудија на Кришна.

Кришна се израдува на зборовите на Вринда. Ѝ го покажа на Радха ројот што ги напушта затворените и измрзнати лотоси и се собира во кунда. Го претстави студот како војник на затемнувањето кој, бидејќи не може да го надвладее сонцето, им наштетува на лотосите што му се мили. Глетката на плодовите бадари Му ја врати една случка со девојките од Враџа крај Јамуна.

Вринда Му донесе две меки бели пупки на Кришна. Со раце што Му трепереа, Тој ги стави на Радхините уши. Таа Му направи обетки од кунда. Кога Вринда положи венец од бела кунда во Радхината дланка, цветовите добија црвен одблесок како лотоси. Околу Кришниниот врат заличија на сини лотоси. Кога Тој ѝ го врати венецот на Радха, се чинеше како да носи златна чампака.

Вишакха се насмевна пред лозата кунда кај која една по една доаѓаа пчелите. Читра ја продолжи нејзината досетка со спомен за Варкши и мудреците Прачета. Кундалата им посочи како пчелите ги оставаат цветовите што им се најблиску и се собираат на еден особено сладок цвет. Читра во нивната боја Го препозна Кришна, а во зуењето петти тон на Мурали. Тие пчели, рече, бараат само чиста срцевина таму каде што ја наоѓаат.

Извор: Говинда-лиламрита · глава 13 · стихови 45–71 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноДосетките под цветните лози
Единствени IP адреси на оваа страница: —