Една гопија ја положи мирисната од сандалово дрво рака на Кришна врз своето рамо. Очите ѝ се насолзија, а на лицето ѝ се видоа капките од танцот. Поетот ја споредува со молња во дождовен облак. Кога танцот завршуваше, сè уште се нишаа ушните украси на Кришна. Една сакхи вкуси бетел од Него, а друга одмори со раката на Неговото рамо.
Кришна внимателно им ги бришеше лицата на изморените гопии. За поетот, капките на нивните лица дури се множат од радоста на допирот. Една сакхи го избриша своето лице со шамијата на Кришна, а Тој ја употреби нејзината. Венците и украсите им се разлабавија. Вринда забележа дека раса завршува и ги поведе кон песочниот брег.
Вринда ги смести Радха и Кришна на песокот, бел и студен како сомелен камфор. Донесе пијалаци од плодови и цвеќиња во скапоцени пехари и повеќе видови овошје. Кришна се појави меѓу сакхиите во повеќе облици, се смееше и ги послужи, па и самиот вкуси. Потоа отиде со Радха во блиската шумичка, додека Вринда ги придружи сакхиите до нивните засолништа да одморат.
Подоцна, по желба на Радха, Кришна ги посети шумичките на сакхиите во повеќе облици. Кога се врати во еден облик, Радха Го пречека со тивка насмевка. Сакхиите си ја наместија облеката и излегоа со спуштени глави и срамежливи насмевки.
Радха ги праша како изгледаат толку изморено ако Кришна цело време бил кај Неа. Тој се пошегува дека богот на љубовта ги научил да танцуваат. Сакхиите возвратија дека Радха е учителката на Кришна во тој танц и се пошегуваа дека учениците мора сами да изберат учител. Во последните зборови си играа со имињата за змија и мангуста, па и во шегата останаа верни на својата умешност во зборовите.
