Нанда се враќал од Матхура со мислите кај својот дом. Васудева го предупредил дека во Гокула може да има опасност. Таткото не ја отфрлил грижата на својот пријател. Сакал што поскоро да го види малиот Кришна. Во дворот на Јашода денот течел со познати работи. Се слушале гласови на соседките и чекори на кравите. Рохини помагала околу детето и домашните обврски. Никој не знаел каков гостин се приближува. Сепак, во домовите се пееле имињата на Господ. Љубовта кон детето ги собирала сите во едно семејство.
Камса ја испратил Путана да им наштети на малите деца. Таа знаела да го сокрие својот вистински изглед. Во Гокула влегла облечена како убава непозната жена. Цвеќиња ја краселе косата, а на лицето носела насмевка. Луѓето ѝ отвориле пат без да ја препознаат опасноста. Се приближила до куќата на Нанда. Јашода и Рохини биле во близина на Кришна. На прв поглед посетителката изгледала мирна. Таа ја видела колевката и го насочила чекорот кон неа. Под нејзиниот пријатен лик се криела лоша намера.
Кришна лежел како секое мало дете во својот дом. Но Путана почувствувала дека пред неа не е обично бебе. Тој ги затворил очите кога таа се наведнала. Подоцна преданите различно го толкувале тој миг. Некои во него гледале одбивање на нејзиното дело. Други се сеќавале на милоста што ја надминува намерата. Путана Го земала на раце пред мајките да ја запрат. Надвор селото продолжувало да живее без сомнеж. Во собата се сретнале измамата и детската смиреност. Од тој миг ништо не можело да остане скриено.
Путана дошла со отров и со намера да убие. Кришна не бил победен од нејзиниот напад. Тој ја сопрел нејзината сила и ѝ го одзел животот. Нејзиниот крик го прекинал мирот на Гокула. Нејзината убава маска исчезнала во последните мигови. На земјата се појавил нејзиниот огромен вистински лик. Селаните потрчале кон местото од кое се чул звукот. Погледот им застанал на необичната глетка. Сите најпрво го барале малото дете. Кришна бил жив и спокоен среде исплашените луѓе.
Јашода и Рохини брзо Го подигнале од опасното место. Гопиите се собрале околу нив со мајчинска грижа. За нив не било важно што Тој ја победил Путана. Тие гледале дете кое сакале да го заштитат. Го прегледувале, Го допирале и Му зборувале нежно. Потоа ги извршиле обичаите за благослов на детето. Ги повикувале светите имиња на Вишну. И кравите имале место во нивната семејна молитва. Јашода најпосле Го држела Кришна блиску до себе. Нејзиниот страв се смирувал додека Го гледала.
Кога Нанда се вратил, го видел собраниот народ. Му ја раскажале случката што се случила во негово отсуство. Повторно се сетил на предупредувањето од Васудева. Бил благодарен што Кришна е во прегратката на Јашода. Луѓето го отстраниле телото на Путана од селото. При палењето се почувствувал неочекувано благ мирис. Жителите се зачудиле и на тој последен знак. Опасната посетителка не донела крај на радоста во домот. Гокула повторно го слушала детскиот глас на Кришна. Но расказот останал во сеќавањето на сите.
Путана дошла како мајка само за да ја сокрие измамата. Нејзиното дело не станало добро поради убавата облека. Сепак, преданието раскажува дека добила ослободување. Кришна го прифатил и малиот допир на мајчинска улога. Во тоа луѓето гледале милост што не ја очекувале. Таа милост не ја брише опасноста низ која минало селото. Јашода и Рохини навистина се исплашиле за детето. Нанда навистина се вратил во вознемирен дом. Токму затоа нивната повторна средба била толку драга. Заштитата и милоста стојат една покрај друга.
Соседките и понатаму доаѓале да го видат Кришна. Секоја носела збор на радост или благослов. Нанда ги слушал нивните гласови во дворот. Јашода го следела секое движење на своето дете. Рохини ги делела со неа грижата и олеснувањето. Кравите се враќале во своите места пред вечерта. Домот повторно имал едноставен дневен ритам. Но по таа случка и обичната тишина звучела драгоцено. Луѓето ја паметеле близината што ја почувствувале. Сите сакале Кришна да расте опкружен со љубов.
Кога вечерта стигнала, светилките го осветлиле дворот. Јашода Го погледнала Кришна додека мирно одморал. Рохини останала покрај неа уште малку. Нанда ги слушал тивките разговори на семејството. Никој не можел да го врати утрото и да ја спречи посетата. Но можеле да бидат заедно по неа. Тоа бил нивниот едноставен одговор на стравот. Со секој нов благослов домот повторно се отворал за радост. Кришна бил близу, а пријателите биле крај нив. Таква вечер Враџа долго ја памети.
Расказот не ја прикрива суровоста на намерите на Путана. Тој го покажува стравот на семејство пред вистинска закана. Истовремено ја памети смиреноста на малиот Кришна. Луѓето не Го оставиле сам по опасноста. Го пречекале со раце, молитви и познати гласови. Во таа грижа се гледа срцето на Враџа. Милоста кон Путана останува чудесниот крај на случката. За Јашода најважен бил Кришна во нејзината прегратка. Така домот го надживеал страшниот ден. А приказната продолжила да се раскажува со благодарност.