Во Гокула го славеле првиот роденден на Кришна. Нанда ги поканил блиските семејства и брахманите. Дворот бил полн со музика и гласови. Јашода го капела и го украсила своето дете. Соседите доаѓале со благослови и добри желби. Покрај песната се слушале и ведски молитви. Кравите и даровите имале место во славењето. За сите тоа бил ден на заедничка радост. Кришна ги гледал луѓето од мајчината прегратка. Неговото детство го правело дворот жив.
Кога изгледал поспано, Јашода Го легнала мирно. Околу неа гостите барале внимание и поздрав. Детето огладнело и почнало да плаче. Неговото плачење се губело во празничната врева. Малите нозе се придвижиле под блиската кола. Со еден удар се срушиле тркалото и садовите. Сите потрчале кон местото на силниот звук. Децата тврделе дека го виделе Кришниниот удар. На возрасните им било тешко да им поверуваат. Јашода најпрво го зела детето в раце.
Потоа соседите ги собрале расфрланите садови. Мажите ја поправиле колата во дворот. Брахманите повторно пееле благослови за Кришна. Нанда слушал со внимание и благодарност. Јашода се радувала кога детето повторно се смирило. Празникот продолжил, но чудниот настан се паметел. Некои зборувале за силата на малите нозе. Други гледале само среќа што никој не бил повреден. Кришна бил опкружен со оние што Го сакале. Следните денови носеле ново изненадување.
Еден ден Јашода Го држела Кришна на скутот. Тој одеднаш ѝ се сторил необично тежок. Го спуштила внимателно на земјата. Потоа накратко се зафатила со домашна работа. Небото сè уште не изгледало заканувачки. Во селото луѓето ги вршеле своите задачи. Токму тогаш пристигнал Тринаварта. Камса го испратил во облик на силен вихор. Прашината почнала да се крева од патеките. За миг мирниот ден станал непрепознатлив.
Ветерот ги затворил погледите со темен облак. Лисја, прав и лесни предмети се вртеле наоколу. Луѓето едвај ги гледале сопствените раце. Тринаварта го подигнал малиот Кришна високо. Јашода се свртела кон местото каде Го оставила. Таму веќе не можела да го најде детето. Го повикала по име низ бучавата на ветерот. Нејзиниот глас не можел да го запре вихорот. Стравот ја обзел пред да дознае што се случило. Соседките веднаш дошле да ѝ помогнат.
Гопиите пребарувале низ затемнетиот двор. Ги проверувале патеките и влезовите на куќите. Јашода не престанувала да го бара својот син. Дури ни оние крај неа не можеле да ѝ дадат одговор. Ветерот ги мешал гласовите и чекорите. Над нив опасноста се движела кон небото. Тринаварта мислел дека лесно ќе побегне со детето. Но Кришна не бил беспомошен плен во неговите раце. Враџа подолу чекала да се расчисти темнината. Секој миг ѝ изгледал долг на Јашода.
Високо во воздухот Кришна станал тежок како планина. Тринаварта веќе не можел да се искачува. Вихорот ја губел силата што го носела нагоре. Напаѓачот се обидел да се ослободи од детето. Кришна цврсто се држел за него. Наскоро правта почнала да паѓа кон земјата. Луѓето под облакот ги отворале очите. Одеднаш слушнале силен удар во далечината. Опасноста завршила, иако тие сè уште не знаеле како. Сите потрчале во насока на звукот.
Тринаварта лежел неподвижен на камената плоча. Кришна бил безбеден покрај него. Жените веднаш Го зеле во прегратка. Го понеле кон Јашода со радосни гласови. Таа Го притиснала до себе по долгиот страв. За неа враќањето на детето било најголемото чудо. Нанда повторно размислувал за зборовите на Васудева. Жителите зборувале за опасноста што поминала. Никој не сакал повторно да го види таквиот вихор. Но сите го паметеле мигот кога Кришна се вратил.
По таа случка Јашода уште понежно Го чувала. Еднаш, додека Го доела и милувала, погледнала во Неговата уста. Во неа здогледала небо, сонце, месечина и ѕвезди. Видела и планини, реки, шуми и мориња. За миг обичната близина станала недогледна. Не можела веднаш да го објасни она што го видела. Ги затворила очите исполнета со чудење. Кришна и понатаму бил малото дете во нејзиниот скут. Неговото лице ѝ било блиско како и секогаш. Таа повторно Го прегрнала со мајчинска љубов.
Во оваа глава празникот и стравот стојат еден до друг. Скршената кола и вихорот ги збунуваат жителите. Јашода, сепак, најнапред го гледа своето дете. Нејзините соседи ја делат грижата кога Тој исчезнува. Сите ја делат и радоста кога повторно Го наоѓаат. Краткиот поглед во вселената го продлабочува чудењето. Но приказната останува вкоренета во нивниот дом. Кришна е меѓу луѓето кои Го повикуваат по име. Таа близина им дава сила и по бурниот ден. Гокула продолжува да Го чува со песна и љубов.