Радха и Кришна влегле во есенската шума. Околу Нив оделе саканите гопии. Дружината минувала покрај мирни езерца. Над водата се огласувале птици. Пчели кружеле околу расцутените лотоси. Дрвјата биле полни со плодови и цветови. Шумските патеки ги повикувале на прошетка. Секој нов предел носел нешто убаво за гледање.
Кришна ѝ покажал на Радха едно езерце. Во водата блескал златен лотос. Пчелите играле околу неговите ливчиња. Птици се движеле покрај брегот. Кришна ја споредил глетката со лицето на Радха. Тој зборувал за водата како за огледало. Радха и гопиите внимателно слушале. Убавината на шумата станала дел од разговорот.
Кришна зборувал и за промената на годишните времиња. Дождовните облаци ја подариле водата на езерцата. По летната жештина пределот се освежил. Сега есенското небо се одразувало во водата. Пчелите ги барале мирисните цветови малати. Кришна со насмевка ги посочил нивните движења. Гопиите ја гледале природата околу себе. Радха се насмевнала на Неговите зборови.
Вринда Му подала еден лотос на Кришна. Тој внимателно го зел во Својата рака. Го погледнал и го почувствувал неговиот мирис. Почнал духовито да ја фали убавината на цветот. Радха го слушала она што го кажувал. Нејзините пријателки го следеле разговорот. Кришна забележал промена во Нејзиниот израз. Малата шега станала почеток на нова досетка.
Кришна ја прашал Радха зошто се намуртила. Ја споредувал Нејзината убавина со лотосот. Рекол дека со флејтата ќе ја прослави најубавата. Неговите зборови биле разиграни и нежни. Радха не сакала лесно да ја прифати шегата. Гопиите ја разбрале нејзината досетлива природа. Кришна сакал повторно да ја види Радха насмеана. Затоа продолжил да ѝ зборува со љубов.
Тој ѝ рекол дека Нејзиниот мирис е неспоредлив. Потоа повторно му се обратил на лотосот. Се пошегувал дека цветот не може да се спореди со Неа. Ветрот ги движел лозите и гранките. Кришна рекол дека и ветрот танцува околу Радха. Неговите зборови ја прославувале Нејзината убавина. Лалита исто така се вмешала во разговорот. Таа духовито Му одговорила на Кришна.
Разговорот на пријателите продолжил меѓу цветовите. Лалита се грижела за чувствата на Радха. Кришна ѝ одговорил со уште една досетка. Радха и гопиите биле блиску една до друга. Нивните погледи и зборови ја направиле прошетката жива. Лотосот останал во Кришнината рака. Шегата не го прекинала нивното заедништво. Напротив, им дала уште една причина за насмевка.
Потоа Кришна и гопиите продолжиле низ шумата. Минувале покрај езерца, патеки и ридови. Виделе цветни градини блиску до Јамуна. На гранките се слушале папагали и кукавици. Пауните го збогатувале пределот со своите бои. Пчелите се движеле меѓу различните цветови. Дрвјата нуделе зрели плодови и сенка. Радха и Нејзините пријателки уживале во глетката.
Лозите се преплетувале околу дрвјата. Така создавале засенчени цветни катчиња. Некои катчиња биле кружни, а други со многу страни. Нивните гранки личеле на природни покриви. Секој предел имал свој мирис и свои звуци. Гопиите му го покажувале на Кришна она што го забележале. Радха го делела задоволството од прошетката. Сите заедно ја откривале убавината на Вриндаван.
Ова прераскажување следи дел од дванаесеттата глава. Прошетката ги собира Кришна, Радха и гопиите. Вринда Му го подава лотосот на Кришна. Лалита со духовити зборови ја поддржува Радха. Птиците, пчелите и цветовите го придружуваат друштвото. Разговорот ја претвора глетката во споделен спомен. Пријателките продолжуваат заедно низ цветните катчиња. Убавината на шумата станува повод за љубов и смеа.