Судама бил брахман и стар пријател на Кришна. Во младоста заедно учеле кај Сандипани Муни. Подоцна нивните животни патишта се разделиле. Кришна живеел во Дварака. Судама и неговата сопруга живееле многу скромно. Понекогаш немале доволно храна за својот дом. Сепак, Судама бил човек со мирно срце. Не ја мерел вредноста на животот според богатството. Неговата сопруга ја гледала нивната тешкотија. Таа се сетила на Кришна, неговиот пријател.
Сопругата го замолила Судама да отпатува во Дварака. Му рекла дека неговиот пријател би можел да им помогне. Тој се двоумел околу барањето материјална помош. Но помислата повторно да Го види Кришна му донела радост. На крајот решил да тргне. Пред патувањето прашал дали имаат нешто за дар. Не сакал да пристигне кај пријателот со празни раце. Неговата сопруга побарала малку храна од соседите. Добила четири грстови сплескан ориз. Го завиткала оризот во парче износена ткаенина.
Судама го зел малото пакетче. Дарот не бил раскошен ниту скапоцен. Но бил сè што можеле да соберат за патувањето. Тој тргнал по патот кон Дварака. Патот го водел далеку од неговиот скромен дом. За време на патувањето мислел на својот пријател. Се прашувал како повторно ќе Го види. Во пакетчето го носел вниманието на сопругата. Во срцето го носел споменот од нивното пријателство. Така пристигнал пред градот на Кришна.
Судама стигнал до Кришниниот дом во Дварака. Неговата облека била едноставна и износена. Кога го видел оддалеку, Кришна станал од своето место. Побрзал да го пречека стариот другар. Го прегрнал со голема радост. Времето поминато од нивното школување не ја избришало блискоста. Кришна му понудил да седне покрај Него. Со свои раце му ги измил стапалата. Го пречекал со почит како сакан гостин. Судама бил трогнат од таквото добредојде.
Рукмини Деви била покрај Кришна. И таа му укажала почит на гостининот. Го ладела со лепеза додека тој седел. Луѓето во домот се чуделе на пречекот. Пред нив стоел човек во скромна облека. Но Кришна го гледал својот драг пријател. Не го прашал за богатство или углед. Го примил со нежност и внимание. На Судама му било дадено место покрај Него. Вредноста на средбата лежела во нивната врска.
Двајцата почнале да се сеќаваат на школските денови. Зборувале за времето поминато кај својот учител. Се сетиле и на еден пат кога собирале дрва. Сопругата на учителот ги испратила во шумата. Таму ги затекнала силна бура со дожд и ветер. Во темнината двајцата останале заедно. Утрото нивниот учител дошол да ги пронајде. Тој ја видел нивната грижа за дадената задача. Сеќавањето ги вратило на деновите од младоста. Пријателството било живо и по многу години.
По разговорот Кришна го прашал за дарот од дома. Судама се засрамил од малото пакетче ориз. Во прекрасниот дворец неговиот дар му изгледал скромен. Но Кришна знаел со какво срце бил донесен. Го зел пакетчето што пријателот го чувал. Го отворил и го видел сплесканиот ориз. Со радост зел еден грст и го вкусил. Неговото задоволство не зависело од големината на дарот. Во едноставната понуда ја видел љубовта на Судама. Пријателот почувствувал колку е скапоцено нивното повторно гледање.
Судама поминал ноќ во Кришниниот дом. Следното утро се подготвил за враќање. Не побарал богатство од својот пријател. На патот размислувал за топлиот пречек. Се сеќавал на прегратката и разговорот. Се чудел на почитта што му била укажана. Во мислите повторно го гледал Кришна. Неговото срце било полно со благодарност. Не знаел што го очекува дома. Продолжил по патот кон сопругата.
Кога пристигнал, едвај го препознал своето живеалиште. Местото на скромниот дом изгледало преобразено. Неговата сопруга излегла да го пречека. Таа била радосна што повторно го гледа. Судама разбрал дека Кришнината милост стигнала и до нив. Нивната тешкотија била заменета со благосостојба. Тој се сетил дека не изговорил молба за богатство. Сепак, неговиот пријател ја знаел нивната потреба. Судама ја примил промената со благодарност. Неговата љубов кон Кришна останала во средиштето на животот.
Овој Судама бил брахманот и школски другар на Кришна. Тој е различен од истоимениот цвеќар во Матхура. Неговиот мал дар бил завиткан во износена ткаенина. Кришна го примил со радост и без презир. Рукмини го почитувала гостинот покрај Него. Двајцата пријатели си ги спомнале деновите со учителот. Ниту растојанието ниту различниот живот не ја прекинале нивната врска. Судама се вратил дома со благодарно срце. Неговото семејство добило грижа што не ја побарал со зборови. Приказната останува спомен за пријателство и љубов.