Сакхиите ја здогледаа Јамуна, убавата ќерка на Сонцето. Ја познаваа радоста на играта во вода и посакаа да влезат со својот сакан Кришна. Во стихот, лотосите заиграа, а пчелите запеаја со своите парови. Дрвјата ги посипаа со цветови, а птиците се огласија како да извикуваат победа. На сјајното пристапиште, украсено со разни скапоцени камења, Кришна прв слезе во водата. Сите девојки влегоа по Него. Сакхиите се држеа блиску една до друга. Ги плашеше само помислата да се оддалечат од Кришна и смело заиграа околу Него.
Една девојка остана кај брегот. Сакаше да се придржува до него за водата да не ѝ ги однесе цветовите со кои ја украсил Кришна. Другарките со очи како на срни ја забележаа и со наклонетост побрзаа да ја повлечат кон себе. Таа и понатаму се задржуваше. Тие црпнаа вода во дланките и, смеејќи се, сите ја попрскаа. Лицата и ставите на девојките ја делат убавината со реката. Поетот ги гледа во истата слика лотосите, двојките птици чакравака и водните вртлози. Сакхиите се фатија за раце и околу Кришна образуваа круг како златна мрежа. Личеа на месечева светлина што обиколува темен облак.
Кришна остана среде кругот. Движењето на Неговите веѓи беше како танц. Со силни млазови го растури кругот, а погледите на девојките се разбегаа пред водата. Тие брзо се собраа и одблиску Му истурија вода од споените дланки. Кришна со рацете ги закри очите, а дождот од нивните дланки Го развесели. На крајот, живото прскање им ги замори телата. Од радост, месечевиот сјај на лицата им остана свеж.
Радха, со лице како расцутен лотос, навлезе во Јамуна како да ѝ пристапува на блиска сакхија. Во таа речна слика пчелите беа веѓи на Јамуна, а водните ластари ѝ беа раце. Радха ги наполни лотосовите дланки со вода. Кога Го попрска Кришна, ѝ заѕвонија нараквиците со скапоцени камења. Поетот во водата што ја испрати кон Него гледа оружје на Варуна во рацете на богот на љубовта. Нејзините споени дланки станаа како мал извор. Радха насочи долг млаз кон саканиот, темен како дождовен облак. Додека се разлеваше по Неговите гради, водата личеше на знаме на долга дршка, како да му припаѓа на богот на љубовта. Шумскиот венец се разлабави, а широката низа од ѓерданот падна. Само скапоцениот Каустубха го издржа млазот.
Кришна се насмевна и ја повика Радха сега да го прими и Неговиот дожд. Радосно ја попрска право по лицето. Радха со лотосовите дланки ги закри живите очи, кои поетот ги споредува со очите на птицата ханџана. Радха го поднесе прскањето и покрај вознемиреноста. Во тој миг поетот се чуди на срцето што сака.
