Гопиите копнеат по Кришна и размислуваат како да стигнат до Него. Брачните обврски, велат тие, им ги врзуваат животот, мислите и желбите. Постарите дома умеат да прозборат остро и лесно се гневат. Од роднините не очекуваат помош за да го остварат она што го посакуваат. Умот одново им се враќа кон Кришна, колку и да се обидуваат да го задржат. Се прашуваат што да сторат и во себе ги повикуваат стравот и срамот да им отстапат. Разделбата им тежи толку што чувствуваат како да им згаснува животот.
Надежта дека близината на Кришна ќе им ја растера тагата ги поттикнува да тргнат. Ги оставаат стравот и срамот зад себе, па одат кон Вриндаван под изговор дека собираат цветови. Кришна дознава дека доаѓаат. Со сочувство кон нив, Тој се радува во Себе.
Јогамаја им помага на гопиите без тие да ја насетат Нејзината помош. Им создава сенковити ликови, така што на сопрузите и постарите им се чини дека жените сè уште се покрај нив. Гопиите не знаат што се случува во домовите. Кави Карнапура го завршува делот со прашањето кој друг воопшто би можел да ја препознае Јогамајината помош.
