Кришна тргна со флејтата кон оној дел од шумата во кој сè изгледаше пролетно. Повеќето момчиња беа занесени во грижа за стадото со Баларама и не Го забележаа. Само некои од Неговите блиски другари, кои ги знаеја Неговите скришни шеги, забележаа каде тргна. За поетот темниот сјај на Кришна го надминува дури и најдобриот син камен. Неговата благост ја споредува со светлината на безброј месечини.
Густата темна коса Му се брануваше во мирисливи кадрици. На челото, меѓу немирните прамени, се гледаше тилакот. Краевите на Неговите очи имаа црвеникава боја како цвет на водата. Под густите трепки погледот беше полн со нежност. Камените обетки во облик на макара се нишаа крај образите. На образите им се гледаше и одблесокот, особено кога Кришна малку ќе се насмевнеше. Поетот ја споредува темната блескавост на брадата со зрел плод џамбу. Забите Му блескаат како бисери и пупки од јасмин, со тенка црвенкава линија како зрна од зрела калинка. На градите блескаа Каустубха и знакот Шриватса. На рацете се гледаа скапоцени прстени, а појасот светкаше со златен сјај. На стапалата, чии нокти блескаа како црвени скапоцени камчиња, поетот ги забележува знаците на знаме, лотос и јачмен.
Во еден крај на шумата Вринда беше уредила убаво место. Една гопија го забележа Кришна таму и посака да Му се придружи. Радха исто така дојде со сакхиите, велејќи дека одат да берат цветови. Пријателките знаеја каде е Кришна и ѝ покажаа во која насока да оди. Додека береше цветови крај лијаните, Радха ја слушна Неговата флејта. Звукот стигна ненадејно од шумата и им ги исполни срцата со радост. Во очите им се појавија солзи и во рацете им останаа цветовите. Иако и порано Го гледаа, повторната средба им беше мила како да Го гледаат првпат. Додека Го гледаа, сакхиите се обидуваа да го сокријат својот копнеж. Се преправаа дека сè уште се зафатени со берење цветови.
Гранка од една лијана ја закачи облеката на Радха. Вишакха ѝ рече да го остави тој цвет, зашто лијаната била за кришна-пакша. Изразот може да значи темната половина од месечевиот месец, а во шегата и страната на Кришна. Радха праша како лијаната може да припаѓа на темната половина кога цветовите ѝ се светли како светлата половина. Една сакхија ја предупреди на пчелата што доаѓаше кон нејзиното лице, како да го помешала со лотос. Се пошегува дека не знае што може да направи тој темен посетител. Радха возврати со прашање зошто пчелата би го избрала нејзиното лице без цветен мирис кога околу неа се насмевнуваат толку лица како лотоси. Сакхиите ѝ покажаа друга лијана со нежни ливчиња. Радха рече дека сите лијани во шумата се толку чисти што дури и ветрот, кога ги допира, ја однесува несреќата. Потоа ѝ понудија да оди кај расцветаната ашока. Радха се пошегува со машкиот род на имињата на дрвјата и рече другарката самата да го допре дрвото ванџула. Ѝ покажаа и едно дрво што го нарекоа Пурушотама, име на Кришна. Мирисот на неговите цветови, рекоа, ги привлекува погледите. Радха го препозна истиот двосмислен предлог и пак ѝ го препушти на другарката.
Кришна ги слушна и нивните шеги и одговорите на Радха. Му се чинеше дека токму таа победила во разговорот. Посака уште малку да ги слуша, скриен зад лијаните. Во нивните зборови го чу копнежот што го криеја, дури и кога намерно не Го погледнуваа. Реши со мелодијата на флејтата да ја разниша нивната воздржаност и се повлече во цветната шумичка.
