На работ од шумичката, под едно дрво, имало камено седиште што блескало како скапоцен камен. Таму седел Кришна, опкружен со гопиите вешти во играта со коцки. Вринда по нивните знаци разбрала што посакуваат. Го повикала Кришна со лотосови очи да ја покаже Својата вештина во играта. Му ја покажала изработената табла за шари, со златни украси и фигури од смарагд и злато. Ја спомнала и другата игра, шата-ранга, додека Му ја нудела резбаната табла од слонова коска. Кришна се насмевнал, ја избрал играта шари и ги повикал оние што сакаат да играат да Му се придружат. Вринда ги направила подготовките, а Радха седнала да игра спроти Него.
Кришна предложил најнапред да ги одредат влоговите. За првиот круг Тој го понудил скапоцениот камен Каустубха, а од Радха го побарал нејзиниот ѓердан. За вториот ја понудил Својата флејта, а како Радхин влог ја предложил Лалита. Со насмевка рекол дека ќе го земе влогот ако победи и ќе ја предаде флејтата ако изгуби. Радха приговорила дека таква размена е нерамноправна. Како може едно дрвце да има иста вредност како скапоценост, Го прашала. Една пријателка прашала кој ќе биде третиот влог. Радха ѝ одговорила на шега дека самата таа ќе биде нејзиниот драгоцен ѓердан во играта. Друга рекла дека има предлог за четвртиот влог. И двајцата, според неа, ќе се зарадуваат на исходот. Кришна ја повикал да каже што смислила. Предлогот бил Радха да вложи бакнежи, а Кришна стотици прегратки. Радха ги намуртила веѓите како да се налутила и ѝ рекла на пријателката самата да игра со Кришна за таков влог. Пријателките ѝ рекле да размисли колку малку е вложено од нејзина страна и колку многу од Неговата. Што и да се случи, се шегувале, таа пак ќе добие нешто драго. Една од нив ја фатила за раката и со насмевка ја замолила да седне и да покаже како игра. Радха со насмевка ги наместила фигурите на таблата, а на раката ѝ блескал прстенот. Ги зела двете коцки и Му ги ставила на Кришна во дланката. Му рекла Тој да фрли прв.
Кога Кришна замавнал да ги фрли коцките, Му блеснала алката. Една сакхија го забележала Радхиниот занес и ја повикала да внимава на играта. Ја бодрела да го освои Каустубха и да го зачува својот ѓердан. Така, ѝ рекла, со својата победа ќе ги израдува и пријателките. Првото фрлање било поволно за Кришна. Радха посакала друг исход и Му ги вратила коцките во дланката. Кришна го добил истиот исход и со второто фрлање. Ја придвижил фигурата, а Радха се разгорела за играта. Двајцата ја познавале вештината на коцките. Додека играле рамноправно, ниту еден не можел да извојува победа. На крајот Радха свесно го прифатила поразот во првиот круг. Сама го извадила ѓерданот и Му го ставила на Кришна во раката. За следното фрлање Радха се подготвила решена да победи. Кришна го видел тоа и почувствувал како Му се лизга победата. Таа ја добила флејтата и ѝ ја ставила на Лалита во дланката. Лалита ја прегрнала како да е нејзина. Кришна повторно победил во третиот круг, чиј влог била пријателката. Гопиите гласно се насмеале, а Радха им рекла да почекаат да ја видат вештината на божицата на коцките.
Пријателките ја задеваале дека не се сосредоточила и дека Кришна на крајот ќе ги освои сите, една по една. Вринда посочила дека Тој сè уште се насмевнува иако ја загубил флејтата. Во разговорот се чуло дека флејта лесно може да се најде во шумата. Пријателка со такви одлики, пак, тешко се наоѓа на земјата. Лалита ја обвинила Вринда дека постојано е на страната на Кришна и затоа и среде бел ден гледа како со затворени очи. Во санскритскиот стих изразот за „страната на Кришна“ ја означува и темната половина на лунарниот месец. Лалита рекла и дека Радха била невнимателна во играта, па ги загубила и ѓерданот и драгата пријателка. Радха повторно ги зела коцките и се свртела кон Кришна.
Четвртиот влог ја засрамувал Радха. Сепак, била подготвена да игра за победа, а поетот го замислува Манматха, богот на љубовта, како судија на натпреварот. Коцките им паѓале онака како што секој посакувал. Радха ја кренала раката со алките и извикала „даша, даша“, барајќи десетка. Зборот за десет можел да прозвучи и како заповед да се касне. Во шегата што следувала, Кришна бил змијата што веќе ѝ ги каснала мислите и усните. Лалита ја свртела шегата во полза на Радха. Каква моќ ќе има таа змија, прашала, кога Радха веќе ја совладала со своите свиени веѓи? И Кришна одговорил, пријателките се насмеале, а Радха срамежливо го наведнала лицето. Поетот забележува дека наградата од тој влог би им припаднала на двајцата, кој и да победи. Радха се вратила на играта. Со фрлањата што ги сакала Му го попречила движењето на Кришна и го удвоила влогот. Кришна не можел да го пробие распоредот на фигурите. Се обидел да ѝ го одвлече вниманието со насмевка и ја прашал чиј влог толку се радува да го зголеми, нејзиниот или Неговиот. Радха си помислила дека ќе се засрами како и да одговори. Кришна веќе се смеел, а пријателките ја задевале. Таа продолжила да игра со насмевка како да не Го слушнала. Златните алки ѝ заѕвониле кога повторно ги фрлила коцките. „Знаат, знаат“, рекла, а пријателките ја прашале кој би знаел нешто за нејзината желба да се зголеми влогот со бакнежите. Од нивните досетки и Кришнините зборови ѝ се нарушило вниманието. Самата го растурила распоредот со кој Му го запрела патот. Кришна го искористил мигот и го утроил влогот. Пријателките Му рекле да ја остави гордоста, зашто нивната Радха ќе победи и ќе освои сè. Радха продолжила насмеана. Победата ѝ била подрага од самата награда. На крајот никој од двајцата не го победил другиот. Поетот се шегува дека во таа игра единствен победен бил судијата Манматха. Времето ги притиснало, па ја оставиле играта незавршена. Радха Му ја вратила флејтата, Кришна ѝ го вратил ѓерданот, а пријателките си заминале дома со Вринда.
