Вринда ги полнела кристалните чаши со медена напивка. Проѕирната напивка толку се слевала со месечевата светлина што Вринда за миг се збунила. Се прашала дали ги полни чашите или тие сè уште се празни. Наполнила еден нов кристален сад и врз него нежно положила син лотос, додека околу цветот кружела пчела. Со другиот лотос, што го држела во левата рака, ја оддалечила пчелата и го принела садот пред Радха и синот на владетелот на Враџа. Потоа Вринда ѝ дала од слатката напивка на секоја од сакхиите, кои со радост ја очекувале. Додека ја чекале, Радха и Кришна си ги оддалечувале пчелите што се спуштале над нивните напивки.
Штом завршило послужувањето, Кришна ја доближил Својата чаша до лотосовото лице на Радха. Ја поканил прво Таа да отпие, па да Му ја врати чашата. Радха го свела лицето и со тивка радост ја вдишала миризбата, како да ја следи поуката на самата љубов. Кога Кришна отпил, во напивката ја насетил миризбата на Нејзиното лотосово лице. Таа Му станала уште послатка од сопствениот мирис. Со насмевка отпивал повторно, долго задржувајќи се на вкусот.
Радха, која ги познавала тајните на искрената љубов, ја наведнала главата со срамежлива насмевка. Посакала да отпие од она што останало во чашата на Својот сакан. Кришна ја разбрал Нејзината желба и со блага насмевка ѝ ја подал чашата, двапати поттикнувајќи ја да отпие. Таа отпила, па ја зела сопствената чаша во дланката, нежна како лист. Чашата пак преминала меѓу Нив. Кришна, со флејтата в рака, ја привлекол чашата кон Себе и отпил со насмевка пред пријателките. Поетот во оваа размена ја препознава блискоста на оние што се сакаат.
Вринда повторно наполнила друга чаша и радосно ја поставила пред божествениот пар. Радха и Кришна отпиле, па на сакхиите им дале по малку од напивката. Пријателките прво го испиле она што го добиле од Нив, па отпиле и од своите чаши. Напивката им била слатка како нектар.
