← Приказни од Кришнахника-каумуди
Кришнахника-каумуди · Кави Карнапура · пракаша 1 · стихови 1–45

Зората и разменетата облека на Радха и Кришна

По знак на Вринда, шариките и папагалите ги будат Радха и Кришна. Кога истокот поцрвенува, двајцата ја напуштаат шумичката со сина и жолта облека што по грешка си ја размениле.

Додадена:

Радха во жолто и Кришна во сино излегуваат од цветната шумичка во зори, со рацете еден врз рамото на другиот.
Уметничка илустрација на приказната

Во последниот дел од ноќта на небото останале само неколку ѕвезди. По знак на Вринда, јата шарики и папагали се огласиле со тивки гласови крај шумичката каде што спиеле Радха и Кришна. Прво шариките ѝ се обратиле на Радха. Со нежни зборови ја прашале зошто сè уште спие толку длабоко во прегратката на синот на Нанда, кога ноќта е веќе при крај. Ја повикале да стане од леглото во шумичката каде што зуеле пчелите. Ја потсетиле дека, ако постарите ја затекнат таму, ќе ја прекорат, а блиските ќе се вознемират. „Погледни на исток“, ѝ рекле. Небото таму се црвенеело како нејзините лотосови стапала, а птицата чакраваки веќе му се враќала на својот другар по ноќната разделба. На запад месечината се спуштала зад планинскиот врв. Птиците ја опишале како соперничка што копнеела по убавината на Радхиното лице и сега исчезнува без да ја достигне. Пчелите што преноќиле во цветовите на водните лилјани веќе се селеле кон редовите лотоси. За шариките, нивното движење покажувало дека дошол часот за промена.

Шариките ѝ кажале на Радха дека пријателките се собираат од своите домови. Истите тие ја довеле во засенетата шумичка на приквечерина, а сега повторно доаѓале кај неа. Ја замолиле да ги отвори очите и да им дозволи да ѝ помогнат со разместените украси и неуредното руво. Нивните лица, рекле, светеле како молњи. Малкуте преостанати ѕвезди личеле на бисери од нејзиниот скинат ѓердан. Како трета слика ја посочиле ноќната шефалика, чии цветови веќе опаѓале. Дури и ѕвездата Арундхати, рекле, се скрила во кругот на седумте мудреци, како засрамена пред глетката на нејзиниот долг сон. Во шумичката дошла и срната што Радха ја хранела со својата рака. Шариките ја замолиле да ја удостои со еден благ поглед. Срната ги помешала црвените стапала на Радха со млади ливчиња и се приближила да ги вкуси. Пријателките ја одвратиле со дланките, па таа се повлекла. Шариките ја опишале и наклонетоста на срната. Се радувала на остатоците од храната на Радха и на водата од нејзините стапала, а без нејзиниот поглед тагувала. Шариките раскажале како Кришна ги споредувал очите на Радха со чистиот поглед на срната и со бисери. Кажал и нешто благо во пофалба на срната. Кога шариките замолкнале, до шумичката долетале папагалите и Му се поклониле.

Машките папагали му се приближиле на Кришна. Со слатки гласови Го поздравиле како океан на доблести и како сонце за лотосите на Враџа. Го прашале зошто сè уште лежи на леглото под лозите. Колку и да е драго тоа место, рекле, часот веќе Му покажува дека е време да стане. Му посочиле како истата зора ги затвора ноќните лилјани и ги отвора лотосите. Она што на едни им носи разделба и тага, на други им носи средба и радост. Му рекле дека мајка Му верува оти Тој спие во својот дом. Штом го забележи часот, самата ќе побрза да Го разбуди. Веќе се огласил и паунот. Папагалите Го потсетиле како птицата ја шири опашката во круг, со пердуви сјајни како скапоцени камења, за да Ги израдува Него и Неговите сакани. На крајот Му го посочиле и петелот со бакарноцрвен гребен. Петелот веќе го означувал часот со својот глас, подготвен да ја изврши својата служба.

Од гласовите на птиците прво се разбудила Радха, а потоа и Кришна. Очите на двајцата биле сè уште тешки од сон и погледите им се барале. Кога се прегрнале, поетот ги опишува како да станале едно. Нивните морници се како скапоцени игли, а копнежот како конец со кој Манматха ги сошива двајцата. И двајцата зевнале во истиот миг. Сјајот на нивните заби пред лицето на другиот го потсетува поетот на светилките од обредот арати. Солзите им ги навлажниле трепките додека се држеле во прегратка. Во нив поетот ја гледа тагата поради разделбата што се приближувала. Станале и си ја врзале облеката. Тешко им било и да останат и да тргнат, зашто веќе ја чувствувале болката од разделбата. Радхините сонливи очи личеле на птици ханџана меѓу расцветаните лотоси. Кришнините, под тешките трепки, личеле на лотоси што ги вознемириле пчели.

Кога истокот поцрвенел како семињата гунџа, тие ја напуштиле шумичката со срамежливи погледи. Во неа останало леглото што го виделе пријателките. На него имало траги од шафран, цинобер, мошус и каџал, раскинат цветен венец и разместен ѓердан. Раскинатиот венец и ѓерданот личеле на скршен лак и тетива. Глетката ги развеселила пријателките. Секој го оставил срцето кај другиот додека нивните стапала полека ги носеле напред. Во збунетоста си ги размениле сината и жолтата облека, па така и тргнале. Со рацете положени еден врз рамото на другиот, продолжиле по патот. Со брзи, крадешкум упатени погледи внимавале на озборувачите и на постарите. Поетот вели дека нивната сопствена сила на блаженство ги сочувала од туѓи погледи во шумата, на патот и кај домовите. Средбата им била радост за очите на блиските придружници. Се искапиле, како на крајот од обред, и го преспале остатокот од ноќта во своите домови. Како што вештите лекари ги лекуваат раните на воините, така, вели поетот, силата на јогата ги отстранила и трагите од ноќта.

Извор: Кришнахника-каумуди · Кави Карнапура · пракаша 1 · стихови 1–45 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноЈашода и папагалот во златниот кафез
Единствени IP адреси на оваа страница: —