Во последниот час од ноќта Паурнамаси влегува во разговор со Вринда. Паурнамаси ѝ го покажува источниот рид каде што трепери светлината на Сонцето. Го замислува Сонцето како силниот ѕвер шарабха, а Месечината како елен со белина на сандалово дрво. Исплашен од таа блискост, белиот елен на Месечината се повлекува кон западниот рид. Вринда дотрчала штом го чула длабокиот шум, како да се разбранувал голем океан. Таа ја моли Паурнамаси да ѝ каже што го предизвикало.
Паурнамаси се чуди што веста уште не стигнала до ушите на Вринда. По падот на демонот во облик на бик, гневот на Камса пораснал како планина. Кришна, препознатлив по пауновото перо, го совладал и Кеши со необична сила. Тогаш, по наредба на Камса, синот на Гандини стигнал во домот на Нанда. Кога Сонцето ќе се крене над источниот рид, Акрура треба да Го одведе Кришна во градот со Неговиот постар брат. Вринда за миг молчи, па испушта долг, топол воздиш. Ако Акрура Го одведе Мукунда, за кого ќе подготвува нови шумички во Вриндаван? Вринда се прашува за кого ќе реди легло од цветови и ќе ја поттикнува мирисната лоза да расцвета вон сезона.
Паурнамаси раскажува дека девојките со очи како сини лотоси цела ноќ останале будни. Некои плачеле во долги восклици, а други се плашеле од самото разденување. Одново се лутеле на синот на Гандини, а немирните очи сè уште го следеле мракот. За нив целата ноќ минала како еден миг. Низ солзи Вринда го споредува Акрура со Мандара, планината со која го мателе океанот. Тој ја одзема светлината на ноќта, Хари, и ја остава острата болка на разделбата како отровот Калакута. Во таа слика на Вринда, целиот Гокула е океан што се разбранувал.
Двете тргнуваат кон портата на пастирскиот поглавар и таму погледнуваат напред. Во својата вознемиреност Јашода не успева да ги направи вообичаените благослови за патот. Патните залихи што мајчинската грижа би ѝ наложила да ги донесе остануваат неподготвени. Таа Го прегрнува Говинда и плаче без престан. Солзите на Јашода ја навлажнуваат правта околу неа. Вринда прашува дали Паурнамаси ги чула зборовите на пријателката на Шаивја. Пријателката се чуди што Шаивја сè уште го мати киселото млеко среде тажниот џагор на селото. Таа ѝ вели дека кралскиот пратеник Му шепоти на Мукунда и Го поттикнува да побрза кон градот. Паурнамаси забележува дека вознемиреноста на Шаивја ја потресла Вринда толку што не го чула плачот на Шјамала. Шјамала слуша како Акрура радосно ги кажува благословите за патување од колата штом ќе изгрее Сонцето. Додека коњите брзо ја гребат земјата со копитата, таа му се обраќа на сопственото срце како и тоа да се распукало.
Вринда и Паурнамаси го слушаат и гласот на Бхадра зад сцената. Бхадра го гледа саканиот како брза да се качи напред, а здивовите на животот сè уште се во неа како птици во гнездо. Паурнамаси погледнува налево и ја забележува Чандравали како го плете пладневниот венец за Мадхава. Падма ја потсетува дека Оној што им бил драг на тајните средби веќе се качил на колата. Ја прашува зар длабоките, долги лелеци на пастирките не допираат до неа додека ги нанижува цветовите. Зборовите на Падма ја прободуваат Чандравали, а полусплетениот венец од лотоси ѝ се лизга од рацете. Чандравали ја обзема таква слабост што Падма ја поставува пред колата и тагува крај неа. Падма ја моли да покаже барем малку од погледот, зашто синот на Гандини веќе ги тера коњите да побрзаат.
Паурнамаси станува уште понемирна кога не може да ја види Радха. Вринда погледнува надесно, кон Вишакха и другите пријателки. Сакхиите едвај се решаваат дали да ѝ ја кажат веста за заминувањето на Кришна. Од страв се вкочанети и си подаваат зборови само од уво на уво. Паурнамаси се сеќава како Радха им завидувала дури и на рибите што гледаат без да трепнат. За Радха и едно трепнување било препрека кога Го гледала Мадхава. Паурнамаси се прашува што ја чека сега, кога Мадхава се упатува кон Матхура. Одненадеж џагорот се крева од сите страни, а Радха излегува на улицата со немирен поглед како срна. Паурнамаси ја препознава длабоката духовна потресеност во зборовите што спонтано ѝ излегуваат на Радха на повеќе јазици.
