Радха го гледа синот на владарот на Враџа како блеска на колата со Својот брат. Во зборовите што ги кажува зад сцената се мешаат пракрит и санскрит. Се прашува зошто ѝ попушта телото, зошто земјата се врти и зошто кадамбите се нишаат како да танцуваат. Паурнамаси ја повикува Вринда да чуе како ќе одговори Лалита. Лалита се обидува да ја охрабри Радха, велејќи ѝ дека ова е тргнување на обиколка околу ридот. Радха вели дека веќе разбрала сè и прашува колку долго Лалита би можела да го сокрива тоа со својата досетливост. Ја мачи мислата за разделбата со Хари, а сепак чувствува како здивот ѝ се задржува во грлото.
Вринда забележува дека и Вишакха сака да зборува. Вишакха ја теши Радха со зборовите дека саканиот пак ќе ја сретне откако ќе го совлада Камса. Ја повикува да го сочува трпението по кое е позната меѓу пријателките. Радха ја моли да престане да ја теши така, додека лицето ѝ се суши од тагата. Покажува кон обрачот на тркалото што ја пара Земјата, која умее сè да поднесе. Паурнамаси гледа колку силно ја потресува Радха патувањето на лотосоокиот Кришна. Вринда ја гледа како плаче и се фрла пред колата, па го крева насолзениот поглед кон лицето на Хари. Радха паѓа и пред Баларам, со тревка меѓу забите како знак на молба. Вринда се прашува кого оваа глетка би оставила рамнодушен.
Низ солзи Паурнамаси се сеќава колку била воздржана Радха дури и во друштво на блиските пријателки. Тогаш се стеснувала и да Го погледне Хари кон Неговата мирисна усна. Сега тагата ѝ е откриена и пред старешините. Паурнамаси повторно погледнува и Го гледа Кришна на колата како со тага се свртува кон лицето на Радха на патот. Од очите Му капат густи солзи, како капки нектар врз лотос. Вринда чувствува дека самиот живот на девојките заминува со нивниот сакан.
Паурнамаси ѝ покажува на Вринда гласник со порака од Кришна. Во пораката Кришна ги моли девојките да издржат уште неколку ноќи измешани со болка. Им ветува дека повторно ќе се сретне со нив и дека таа средба ќе им донесе благослов. Паурнамаси ги споредува нивните животи со срни, а долготрајната надеж од Неговата порака со врвки што ги задржуваат. Додека Кришна се оддалечува од населбата кон градот, Вринда гледа како се менува и шумата. Пчелите не пијат нектар, а пауните не ја украсуваат шумата со својот танц. И птиците чакравака остануваат одделени од своите другарки.
Паурнамаси ја следи трагата што ја оставило тркалото. Радха плаче и моли така што, во сликата на Паурнамаси, сиот свет тоне во море од тага. Браздата во почвата ѝ изгледа како самата Земја, која поднесува сè, да се раздвојува од болка. Вринда ја гледа Радха како за миг трча, па се вкочанува како лик на слика. Час се смее, час гласно плаче, а зборовите ѝ преминуваат од возбуден говор во молк.
Од зад сцената, Радха прашува каде е месечината на домот на Нанда, украсена со пауновото перо. Ги бара длабокиот звук на флејтата и сјајот како син скапоцен камен. Каде е Оној што танцувал на раса, Оној чие присуство ѝ е лек што го чува животот? Радха го нарекува најдраг пријател и скапоцено богатство, па ја проколнува судбината. Паурнамаси брза да тргне, а Вринда сака да ја доведе Мукхара. Двете излегуваат од сцената.
