Радха влегува со Лалита и Вишакха, кои се обидуваат да ја утешат. Низ плач вели дека не ги слушала доволно слободно шегите на Хари. Не се наситила да го гледа блесокот на Неговото лице како лотос, ниту да Го прегрне цврсто. Одново се навраќа на тие мигови и чувствува како нешто во Неа се кине. Вишакха ја потсетува дека Кришна испратил порака за Своето враќање. Ја прашува зошто се препушта на болка што тлее и ги мачи и Нејзините пријателки. Радха преминува на санскрит и вели дека срцето на Хари е полно со сочувство за нажалените. Тоа им дава на пастирките надеж дека повторно ќе Го видат. Радха чувствува дека болката на разделбата ѝ ја одзема радоста на таа надеж. Ја споредува треската од разделбата со нешто посилно од жешка печка, отров, гром, острица во срцето или нагла болест. Зад сцената Вринда ја моли Мукхара да ја остави Радха уште малку да ја излее тагата. Лалита погледнува натаму и насамо ѝ е благодарна на Вринда што ја задржала Мукхара.
Радха забележува женка чакравака што пристигнала од исток и ѝ се обраќа со молба. Радха мисли дека Хари ѝ поминал пред очи на птицата и ја прашува што знае за Него. Се прашува кој на патот ќе Му помогне да го одмори телото од возењето и кој ќе Го украси со млади ливчиња. Лалита покажува кон врана на врвот од гранка на кадамба, која изгледа спремна да тргне кон Матхура. Радха ја нарекува враната брат и првенец меѓу птиците и ја моли да Му однесе поздрав на Господарот на Вриндаван. Сака да Му пренесе дека во Неа гори огнот на разделбата и Го повикува да ја ослободи од мачното чекање. Радха гледа и птица шарика, во која насетува гласничка на Хари. Од сите вести, најнапред сака да дознае дали колата што ги дробела острите трње е сè уште свртена кон запад. Се прашува што ќе речат старешините и каде исчезнале нектарот на флејтата и досетките што ѝ ја растерувале тагата. Залудно се обидува да најде присебност додека не може да Го види Хари.
Вишакха настрана ја моли Лалита брзо да најде начин барем за миг да ја олесни тагата на нивната пријателка. Лалита ѝ приоѓа на Радха и вели дека можеби Кришна ги искористил Акрура и самото патување за да се пошегува со нив. Таа се надева дека Хари не би ја напуштил шумата Вриндаван и дека можеби се крие во некоја шумичка. Вишакха ја поддржува досетката, а Радха сака сите да отидат да Го побараат. Радха застанува пред срните и со солзи ги прашува дали Го виделе Хари, Оној што ѝ го одзема срцето. По тревата што им паѓа од устите, Радха насетува дека срните го чуле тивкиот звук на Неговата флејта. Потоа Радха со силна смеа се обраќа на пауница и ја прашува во која шумичка се крие Оној со пауново перо. Знае колку повеќе пауните го сакаат звукот на Неговата флејта од грмежот на свежите дождовни облаци.
Вишакха го крева погледот и во шумичката крај езерцето здогледува венец од гуња. Радха итно го зема и трепери додека го вдишува неговиот мирис. Му се обраќа како на пријателка, сеќавајќи се како светел врз градите на Кришна со сјајот на царскиот скапоцен камен. Го прашува зошто сега лежи на патеката во шумичката. Лалита забележува дека занесени од потрагата стигнале до пределот Сакхи-стхали. Радха сака да ја види Чандравали, а Вишакха ѝ кажува дека Карала ја задржала дома, каде што таа тагува.
Радха решава да му се обрати на високиот рид, па одеднаш мисли дека ја здогледала Чандравали пред себе. Се приближува и ја прашува дали меѓу цветните лози и раздвижените пчели Го видела синот на Нанда, со флејтата и пауновото перо. Во пештерата одѕвонуваат сопствените зборови на Радха и Таа мисли дека Чандравали ѝ го вратила прашањето низ плач. Радха ѝ вели дека рацете што Го прегрнувале Хари мора да го носат мирисот на цветот од Неговото уво. Ја моли со тие раце да ја прегрне и да ѝ ја врати силата. Лалита ѝ го покажува сопствениот одраз во кристалната карпа. Радха го разгледува ликот и признава дека Лалита ја видела вистината. Потоа со смеа покажува во далечината, каде што мисли дека Го гледа Кришна со пауновото перо во прегратка на светлоликите жени од градот. Кога гледа повторно, ѝ се разјаснуваат облакот, виножитото и молњата кај ридот. Радха се онесвестува, а двете пријателки ја повикуваат да се освести.
Кога се прибира, Радха ја велича посветената служба на Говардхан и се надева дека Дамодара почива во неговата прегратка. Моли ридот од милост да ја подотвори пештерата и да ја смири Нејзината мака со поглед кон Кришна. Покрај бучењето на водопадите Говардхан молчи. Радха ги склопува дланките и вели дека неговите високи врвови можат да погледнат на сите страни за да дознаат каде игра скапоценоста меѓу пастирите. Малку понатаму го гледа кадамбата полн со нектар. Се сеќава како Хари под тоа дрво ѝ ја украсил косата со дел од пауново перо. Десно ја препознава пештерата со украсениот влез, каде што Кришна подготвил легло од јасмин. Самата пештера ја потсетува на Неговите игри и ја исполнува со копнеж. Радха вели дека ги разгледала шумичките, шуплините во Вриндаван, густата шума Бхандира и сите страни на Говардхан. Никаде не наоѓа ни трага од Неговиот мирис. Лалита ја потсетува колкупати досега не можела да Го најде Мадхава кога Тој се криел во шумичка. Оддалеку Радха повторно мисли дека ги гледа Акрура и Кришна на колата и брза до нив. Одблизу ги распознава златестиот врв на ридот, темното дрво тамала и силниот тигар што ѝ заличил на гласникот. По таа глетка Радха повторно ја губи свеста.
