Вишакха се нуди да донесе лисја од лотос и ја моли Лалита да ја разладува Радха со крајот од својата облека. Од зад сцената се слуша дека и Манаси-ганга пресушила пред толкавата болка на Радха. Истиот глас го замислува Говардхан сведен на височина од сто раце. Кога доаѓа при себе, Радха зборува како Лалита што ја убедува својата пријателка да ја остави настрана навреденоста. Вистинската Лалита воздивнува и се наведнува. Радха и понатаму си се обраќа во името на Лалита, велејќи дека Кришна го слуша звукот на Нејзините чекори. Го замислува Мукунда како влегува во шумичка осветлена од бели цветови кунда. Лозите таму изгледаат насмеани, а зуењето на пчелите ја повикува да побрза. Си вели да стане и да ја послуша пријателката што ѝ клечи до нозете, зашто драгоцениот миг ѝ поминува.
Лалита гласно заплакува и Вишакха брза да ја смири. Радха изненадено прашува дали пред Неа навистина стои Лалита. По одговорот на Лалита, Радха се препознава себеси и се осврнува наоколу. Мисли дека дошла по див јасмин за да Му стави китка од цветови на Кришна зад увото. Во цветната градина ја вознемируваат отпаднатите пупки на јасминот, скршените цветни гранчиња на кадамбите и потемнетите пупки на јати. Двете пријателки зборуваат за големиот шумски пожар што како да поминал низ шумата. Радха ѝ вели на Лалита дека и Нејзиното срце денес е како зафатено од шумски пламен. Предлагаат да продолжат да Го бараат Кришна.
Кога го здогледува стадото, Радха се радува на помислата дека синот на Нанда можеби е во близина. Потоа гледа како очите на кравите се полнат со солзи и како тие застануваат на патот. Тие ја оставаат тревата и престануваат да ги лижат телињата, а нивното мукање одекнува на сите страни. Глас зад сцената го обвинува Камса што Го оддалечил Хари, животот на Гокула, и го проколнува со сликата на црната змија. Пастирките се како ситни риби без водата што им го одржува животот, па гласот прашува кој ќе им биде заштита. Радха се занишува и повторно се онесвестува. Лалита ја повикува да дојде при себе.
Радха ги отвора очите, погледнува кон небото и со поклон го моли Сонцето да ѝ ја исполни желбата. Вишакха вели дека Оној со илјада зраци им навестил благослов. Радха како да не ја слуша и гледа кон брегот на Јамуна, ќерката на Сонцето. Таа вели дека слатките чекори на Кришна во сите насоки му дале на брегот убавина што го привлекува сечиј поглед. Самата глетка на тоа место сега ја исполнува со треска. Лалита предлага таму на песочниот брег да го почестат Сонцето и да го замолат за она што го посакуваат. Радха го повикува лотосоликиот Кришна. Се сеќава како Тој одново ги радувал пастирките на брегот на Калинди. Таа копнее повторно да ги прими во прегратка таму каде што толку често ги радувал. Лалита ѝ се обраќа на самата река како на сестра и украс на родот на Сонцето, па бара вест за Кришна. Радха продолжува на санскрит и вели дека Тој играл во шумичките на тој свеж брег, кои по убавина се мерат со палати од скапоцени камења.
Радха ја губи свеста, а Вишакха ја моли Лалита да ѝ го приближи чистиот венец на Кришна за да го почувствува неговиот мирис. По долго време, Радха се освестува и ѝ зборува на Лалита за страшен сон што ѝ се чинел вистински. Во сонот, тврдоглав кралски пратеник стигнал во Вриндаван и Го повел Кришна со кола. Радха запира среде зборовите и посакува сè во Враџа да остане во мир. Сака да се искапе во Јамуна за да го растера лошиот претзнак од сонот и повторно да Го види Мукунда. Вишакха предлага да одат кај Кхела-тиртха, местото каде што Мукунда често си игра. Додека одат дотаму, пристигнуваат Вринда и Мукхара, која веднаш прашува што прави Радха. Вринда ѝ покажува кон Кхела-тиртха, каде што Радха е со Вишакха. Гледајќи ги високите бранови, Радха ѝ благодари на Вишакха што ја довела таму. На Радха ѝ се причинува дека Кришна си игра со раширени раце во пределот со сини лотоси.
Радха и Вишакха излегуваат од сцената, а се слуша гласот на Вишакха. Лалита со ужас гледа дека длабоката струја ги однела двете пријателки. Вринда и Мукхара ја задржуваат Лалита кога во очај сака веднаш да тргне по нив. Лалита ја сокрива длабочината на својата тага, се оправдува дека ќе ѝ ја однесе веста на Паурнамаси и заминува. Од небото доаѓа глас што ја опишува Радха како ненадејна молња, ретка глетка дури и за најголемите мудреци, и прашува кој би можел да ја искаже Нејзината величина. Вели дека Радха и Нејзината пријателка минале низ сончевиот диск. Вринда препознава дека сидхите, скриени зад облаците, го слават достигнувањето на Радха. Мукхара падната на земја ја повикува својата внука Радха и прашува каде отишла. Вринда се прашува како ќе ја прими оваа ненадејна вест лотосоокиот Кришна. Гласот од небото повторно се огласува. Го нарекува срцето на Лалита чувар на скапоцената љубов на Кришна и ја нарекува Лалита самиот живот на Радха. Гласот со жал кажува дека и Лалита паднала на Говардхан.
Мукхара ја повикува Лалита и се колеба крај Јамуна, совладана од тагата. Небесниот глас ја запира, а Вринда ѝ кажува дека гласот излегува од сончевиот диск. Мукхара вели дека ќе ѝ раскаже на Паурнамаси. Потоа од небото повторно доаѓа длабокиот звук. Мукхара тешко ги разбира зборовите, па Вринда ја повикува внимателно да ја чуе пораката на Сонцето. Тој што ги закрепнува лотосите и повторно ги спојува птиците чакравака ја повикува Мукхара да се воздржи од непромислен чекор. Ѝ навестува голема прослава, исполнета со нектарот на радоста. Вринда и Мукхара излегуваат и сцената се празни.
