Кришна со насмевка ја погледнал пештерата на Говардхана и ја прашал Радха дали се сеќава на играта со коцки. Тогаш, ѝ рекол, ја победил со измама. Две прегратки биле залогот, со сакхиите како сведоци. Кришна ја потсетил Радха дека таа треба да го исполни залогот. Радха ги забележала нивните насликани ликови под чадорот на врвот на ридот. Прашала зошто ниеден од двајцата нема ѓердан. Кришна ја потсетил на скривалиштето крај нејзиното езерце. Додека тие двајца спиеле таму, внимателната Лалита им ги зела двата ѓердана.
Нава-Вринда им покажала како Кришна го ослободува Нанда од врските на Варуна. Ако дури и оние што Го гледаат како противник ги ослободува од врзаноста, рекла таа, колку е природно да го ослободи Нанда. Потоа им ја покажала земјата на раса-танцот. Од Бхарата ја издвоила Матхура, од Матхура шумата Вриндаван, а во шумата брегот и местото на раса-танцот. Таму, рекла, останала прашината по која толку често минувале стапалата на саканиот на гопиите. И големите мудреци во срцето ѝ оддаваат почит на таа прашина.
Радха се зачудила. Како е можно повторно да ја слуша сладоста на флејтата? Понесена од радоста, зачекорила напред. Проговорила како повторно да е во шумата и да ѝ се обраќа на мајка си. Флејтата го занесува светот, рекла, а штом ја слушне, и самата тргнува по звукот, со умот што ѝ се врти од возбуда. Мајка ѝ би можела да стави тешко резе на вратата. Кој, прашала Радха, може да стави резе на патот на нејзиниот животен здив? Радха се занишала од занес. Кришна рекол дека умот Му тоне во океанот на игрите исполнети со љубов, а главата Му се врти од радост. Се прашувал како до нивните уши одненадеж допира звукот на двата слога од името раса.
Нава-Вринда ѝ рекла на Радха дека за неа дури и насликаниот раса-танц станал вистински. Радха со жал прашала како е можно сето тоа да е само слика. Кришна ја прашал на што се сеќава од оние есенски ноќи во шумските скривалишта. Разиграните средби завршувале како да траеле само миг, а големата радост ја одземала срамежливоста. Кришна затреперил додека се сеќавал. Прашал дали ќе се вратат тие денови крај Јамуна, кога во разновидните игри со Радха и нејзините сакхии заборавале на сè друго.
Нава-Вринда им ја покажала шумата на Амбика, местото каде што Хари го ослободил Сударшана од змијскиот облик. Мадхумангала го посочил Шанкхачуда. Исплашена, Радха повикала да ја заштитат и Го прегрнала Кришна. Кришна се израдувал на прегратката. Шеговито му се обратил на Шанкхачуда, велејќи дека и по поразот му донел радост каква што дотогаш не вкусил. Нава-Вринда го насочила нивниот поглед кон Аришта. Во стихот што го кажала, дури и Шива го води Својот бик во пештерата на Мандара, додека Хари со леснотија го совладува злобниот бик. На крајот му ја покажала победата над Кеши. Раката на Кришна, нежна како син лотос врз рамената на гопиите, таму ја покажала сета своја сила.
