По прочитаното писмо, Паурнамаси заклучува дека Кришна не знаел дека молбата е од Чандравали. Нарада го прашува Сунанда зошто не го кажал името, а гласникот признава дека и самиот првпат го слуша. Паурнамаси објаснува дека Рукми, засрамен пред кралевите, ги прикрил престојот на сестра си во Гокула и името Чандравали. Сунанда одговара дека тајната била скриена дури и од блиските луѓе. Во Видарбха, вели тој, Кришна стигнал по пораката на Своите приврзаници, кралевите Кратха и Каишика. Брахма, родениот од лотос, им заповедал да ги соберат владетелите што ќе им се придружат и свечено да Го помазаат господарот на Јадавите за цар над кралевите.
Паурнамаси се надева дека ќе ја види свеченоста. Сунанда ѝ вели дека таа веќе се одржала и ѝ го опишува обредот. Кришна седел на висок престол од скапоцени камења, а Шива, господарот на Парвати, и другите богови Го славеле. Кралевите го извршиле помазувањето со вода од редица садови. Нарада вели дека со тоа се исполнил благословот што Брахма му го дал на Виндхја. Паурнамаси тргнува да ја раскаже вистината пред Кришна, кога дворскиот гласник влегува нагло. Бхишмака го испратил со вест дека замолил двајца кралеви да му се обратат на Кришна за Рукмини. Сака и самиот да се сретне со Него со помош на Паурнамаси. Паурнамаси се радува што нејзиниот потфат е блиску до исход и, откако се простува со Нарада, заминува со двајцата.
Од зад сцената доаѓаат зборовите на Кратха и Каишика. Светлината од ноктите на Кришнините стапала е недостижна и за мудреците што се оддалечиле од сетилниот свет. А сега Господарот седи на свечена носилка и од милост им дозволува да Му ги масираат лотосовите стапала. Се слуша школката. Нарада Го здогледува Кришна како ја држи со двете раце и ја принесува до устата. Додека дува во неа, Кришна за миг се смирува во споменот како Јашода Го доела во Враџа. Потоа Нарада Го гледа со Гаруда, со четири раце, школка, лотос, диск и боздоганот Каумодаки, осветлен од сјајот на Каустубха. На Нарада таа глетка му ја враќа раскошноста на Ваикунтха и тој се крева да гледа од небото.
Кришна влегува и им вели на кралевите дека водата од нивното помазување била како нектар за лозата на нивната слава. Таа лоза, вели Тој, ги надвишила небесните градини, а нејзините цветови станале украси за ушите на Лакшми. Двата крала Му возвраќаат со слика на цели вселени што се вртат како прашинки низ прозорец во една пора од Неговото тело. Неговото царско достоинство ги восхитува токму затоа што во него ја гледаат Неговата смелост. Кришна е задоволен и ги повикува да ја кажат својата молба. Од Гаруда слушнале за Рукмини и нејзините подвизи. Сега молат за милост за да го преживее искушението. Нека Кришна ја одведе од Кундина, велат тие, кога таа ќе излезе да ја почести Чандрабхага и ќе биде изложена на надмените сојузници на Магадха. Кришна се согласува и им кажува да продолжат со намисленото. Кралевите Му се поклонуваат и заминуваат.
Зад сцената се слуша пофалба за славата што Нарада ја опева со својата вина. Од нејзината белина, Парвати се стаписува кога темното грло на Шива изгледа бело, а носителот на сина облека изненадено го фрла својот плашт. Една пастирка мисли дека во Јамуна тече млеко и става вода од реката да зоврие. Гаруда го слуша Тумбуру како пее на небото. Кришна му покажува бели царски чадори што налегнуваат врз облаците како качулките на змијата Такшака. За тој ред чадори, вели Гаруда, ќе биде доволен еден замав со крилјата. Неговиот пријател Сударшана, огнот на крајот на светот, може да отпочине.
Зад сцената градските жени жалат што судбината ѝ се противи на ќерката на кралот, достојна за Кришна со лотосови очи. Да ѝ се даде убавата Рукмини на синот на Дамагхоша, велат тие, е како да му се стави чист венец од јасмин на магаре. Гаруда препознава кому прилега шумскиот венец, на Оној на Чие грло блеска Каустубха. Потоа бардот Маукатика-чуда од Матхура Го слави Кришна како месечина од океанот на Јадавите, Кој ги привлекува младите жени и ги стаписува мажите на бојното поле. Бардот ги споредува темните гради на Кришна со густ облак. Ѓерданите од скапоцени камења светат како ѕвезди, а црвениот кумкум ја фаќа светлината како молња. Кришна затреперува и се потпира на Гаруда. Ја повикува Радха, лозата што ги исполнува желбите во Вриндаван и пријателката на Вишакха. Гаруда во себе се чуди колку длабоки се тие лили. Потоа Го смирува Кришна, Кој доаѓа при Себе и воздивнува.
Зад сцената се најавува дека принцезата на Видарбха тргнала кон храмот на Парвати. Една придружничка ја води за рака меѓу загрижените постари брахманки, а мноштво стражари ја опкружуваат оддалеку. Кришна му кажува на Гаруда дека Рукми го направил храмот тежок за пристап. Двајцата заминуваат со намера да влезат преоблечени како танчари.
