Откако изведувачот што го игра Мадхава се повлекува во сеницата, на сцената излегуваат Радха и Лалита. Радха го здогледува бранот што го ослободува стапалото на лебедицата, заплеткано во водните растенија. Таа вели дека лебедицата сега ќе се сретне со својот лебед, скриен меѓу лотосовите листови. Лалита се насмевнува. На лебедицата ѝ вели дека самиот замав на крилјата на нејзиниот сакан го кренал бранот што ја влече напред. Сега може смело да тргне кон него. Во гледалиштето, Кришна ја гледа лотосооката како езеро за лебедот на Неговото срце. Од разделбата, до овој миг ниедна глетка не Му ја донела толку блиску. Тој станува од престолот и тргнува со отворени раце. Уддхава Го потсетува дека пред Него е сцена од претставата. Кришна се прибира, засрамен. Лицето на изведувачката ја засенува есенската месечина, а погледот ѝ ја доловува сладоста на разиграна срна. Веѓите ѝ се извиваат како да го поучуваат лакот на богот на љубовта. Гандхарвата што ја игра Радха Му ја одзема прибраноста како самата Гандхарвика.
И Мукхара се стрчува кон сцената. Ја повикува својата внука и прашува дали е жива. Паурнамаси ја задржува за крајчето на облеката и ја потсетува дека гледа изведба на гандхарвите. Преку солзите, Мукхара се надева дека небесните изведувачи ја вратиле Радха од светот во кој заминала низ сончевата сфера. На сцената, Радха ја прашува Лалита дали Мукхара ја видела кога ја извела од дома под изговор дека ќе наберат цвеќе. Лалита ѝ вели дека ја виделе и Мукхара и Џатила. Во гледалиштето Мукхара со растреперен глас ја обвинува сопствената суровост за болката на внуката. Мадхумангал налутено ѝ ги спомнува викањата со кои таа го дочекувала кога ќе го здогледала крај домашната градина. Мукхара го прашува што можела да направи. Почитуваната госпоѓа ја чувала тајната, па Мукхара останала измамена.
Радха бара совет. Лалита ја води по тесната патека меѓу кадамбите до брегот на Јамуна, подалеку од отвореното поле. Радха прашува зошто Лалита ѝ ги ставила алките што со ѕвонењето може да ја издадат. Токму со нив, вели Лалита, сака да ја збуни подозривата Џатила. Џатила влегува барајќи ја ќерката на Вришабхану. На земјата распознава стапалки со среќен белег во облик на обетка и тргнува по нив. Радха ѝ раскажува на Лалита за необичен сон. Во сонот, додека Лалита берела цвеќе во шумичката од каранфилови лози, млад слон од Вриндаван ја фатил за рака. Радха ја заплеткува сликата со усна како ливче, цветна китка и остра слоновска кука. Застанува сред реченица и, наежена, ја наведнува главата. Лалита со насмевка ѝ припомнува како со мошус ѝ цртала лисја над срцето. Уште тогаш, вели, ги препознала знаците на слонот од сонот. Ја задева дали долгиот појас, таа придружничка што умее да се задржува, наеднаш се одврзал и си заминал за време на средбата. Радха насамо се чуди како Лалита погодила. Гласно, со свиени веѓи, ѝ вели дека само си претпоставува. Џатила гледа како лебедите, привлечени од ѕвонењето на алките, се креваат од водата Хамсанандини кон шумата. Таа заклучува дека снаата е близу. Уддхава се восхитува на досетливоста на постарите жени. Лалита во себе смета дека Мадхава е напред, во сеницата од мадхави.
Мадхава влегува со Вринда. Вели дека има многу причини за радост, но ниедна не ја достигнува средбата со Радха. Доволно е да се исполни и најмалиот дел од желбата за средба, па целиот свет за миг да исчезне од Неговата мисла. Во гледалиштето, Кришна ѝ се обраќа на Паурнамаси со нежност. Вели дека со својата вештина во театарот таа повторно Го внела во драгоцените игри на Гокула. На сцената Радха го здогледува Мадхава. Го моли облакот на радоста да не ѝ го покрие погледот со порој солзи. Сака Нејзината птица чакора, погледот, барем за миг да се напие од ретката светлина на Неговото лице како од месечина. Потоа тивко заплакува. Лалита ѝ вели дека судбината ја наместила средбата. Таа самата не може веќе да ја поправи глетката што носи солзи. Кришна радосно ја гледа Радха. Стихот ја замислува Нејзината става како град во кој детството ја губи власта. Погледот Му го привлекуваат очите што се издолжуваат кон ушите, полнотата на ставата и живите веѓи што се извиваат како лак. Лалита ја повикува Радха да ја прими радоста што стои пред Неа. Десната нога на Мадхава се потпира крај другата, ставата Му е свиткана, а вратот свртен накосо. Со крајчето на очите гледа настрана. Прстите Му се движат по флејтата што ја држи до усните како до цветна пупка. Над погледот Му треперат веѓите како пчели.
Џатила ја здогледува Радха од десно. Ја прекорува Лалита што ја извела снаата од празната куќа додека Абхиманју е далеку. Лалита вели дека Гарги ги советувала да Му принесат на богот на Сонцето цветови мадхави. Таквата служба, според Гарги, носела дар од безброј крави. Џатила ѝ говори со привидна нежност на Лалита. Вели дека снаата ја обвинува пред Абхиманју дека таа ја наговара на средби. Лалита насамо се чуди на нејзиното лукавство. Мадхава во себе вели дека пречка обично се јавува токму кај она за што срцето најсилно се зафаќа. Се доближува гледајќи ја Радха со крајчето на окото. Џатила го става показалецот до носот и Го прашува кого бара да касне, нарекувајќи Го змија на девојките. Тој веднаш ѝ возвраќа со навредливо прекарче од селото. Уддхава се насмевнува. Кришна му признава дека дури и острите зборови на постарите жени од Гокула Го радуваат повеќе од слатките пофалби на големите мудреци. Вринда ја прашува Џатила како може да Му припише змиска природа на Кришна, месечината чии дела им се животен нектар на птиците чакора. Џатила саркастично ги фали прочуените доблести на Нандиниот син. Го нарекува крадец на љубовта што им застанува на патот на угледни снаи. Алудира на трагите од Неговите нокти и ги прекинува зборовите со молитва до Вишну. Радха насамо се прашува со што ја навредила судбината. Џатила ја уверува дека и најтврдата статуа би се распаднала од остриот попречен поглед на Мадхава. Вели дека Радха е кревка како првиот цвет на јасминот, па веднаш ја поведува дома со Лалита.
Вринда Му вели на Мадхава да ја остави тагата. Ќе ѝ испрати порака на Лалита преку птицата шари, а Вишакха ќе помогне во средбата. Мадхава вели дека месечевиот камен едвај почнал да омекнува на студената светлина, а старицата веќе ја прекрила месечината како Раху во затемнување. Тргнува кон градината со цветови патали крај куќата на Џатила да ја најде Вишакха. Кога ќе го здогледа Абхиманју во дворот, Мадхава за миг се повлекува од поглед.
