← Приказни од Лалита-мадхава
Лалита-мадхава · чин 5 · стихови 1–10 и придружен дијалог

Писмото на Чандравали до Мукунда

Паурнамаси му раскажува на Нарада како Чандравали со пет променети слога го свртела стихот за Шишупала кон Кришна. Брахманот Сунанда се враќа во Видарбха со одговорот на Мукунда.

Додадена:

Во дворецот во Видарбха Нарада го чита писмото пред Паурнамаси и гласникот Сунанда.
Уметничка илустрација на приказната

Во Видарбха влегува Паурнамаси и се жали за она што се случува во градот. Владетелите, охрабрени од зборовите на Шива, го навредуваат Кришна со многу лажни обвинувања и со тоа го валкаат и градот. Од зад сцената се слуша стих за длабокото созерцание и за радоста на Брахман. Таа радост и моќите стекнати со созерцание восхитуваат сè додека до срцето не стигне мирисот на љубовта што Го придобива победникот над Мадху. Паурнамаси се развеселува кога го гледа Нарада, светол како есенска месечина, со сплетени прамени што му паѓаат врз рацете. Тој ја носи малата вина на која ја слави Кришнината слава и го повторува стихот. Паурнамаси му се поклонува, а Нарада ѝ посакува да Му биде мила на Мукунда.

Од Паурнамаси слуша дека Мукунда тргнал од Матхура, па ѝ кажува што се случило потоа. Туѓинскиот владетел, заштитен од жителите на Матхура со благослов од Шива, загинал од огнот на Мучукундиниот поглед во пештерата. Откако повеќепати ги осуетил намерите на Џарасандха, Мукунда заминал со Своите роднини во Дварака, градот крај морето. Паурнамаси вели дека го видела мудрецот токму во часот кога огнот на љубовта навестува последна жртва. Нарада го поврзува нејзиното име со полната месечина. Штом е доволна една месечина, вели тој, редица полни месечини како Чандравали треба уште повеќе да ја развесели. Со солзи во очите, Паурнамаси му кажува за безбројните противници што се собрале во близина на Чандравали. Хари е далеку од девојката, а таа уште тагува по својата блескава сестра Радха.

Паурнамаси ја нарекува девојката Рукмини и вели дека таткото на Рукми ѝ го дал тоа име. Нарада за миг се задлабочува. Во себе ги разликува ликовите на жените од градот од оние на девојките од Враџа, иако меѓу нив има сродност. Девојките од Враџа, размислува тој, и сега се таму, обземени од љубов и од разделбата. Јогамаја ги прикрива во Враџа и им дава да се почувствуваат присутни во жените од градот, како во долг сон, за во разделбата да ја искусат радоста на блискоста. Мудрецот ги спомнува посетата на Уддхава и идното патување во Курукшетра, чиј тек ги засега девојките од Враџа. Во својата мисла ги разликува нив од шеснаесетте илјади сто и осум жени и ја задржува тајната за себе. Потоа гласно прашува што решил Бхишмака.

Бхишмака сака да му ја довери Чандравали на владетелот на Јадавите, но неговиот син Рукми му се спротивставува. Рукми има намера да му ја исполни молбата на кралот на Чеди и ѝ испраќа на сестра си стих за Шишупала. Во стихот ја повикува нејзината љубов да порасне кон младиот Шишупала, синот на Дамагхоша и радоста на Шруташрава. Рукмини враќа речиси ист стих, менувајќи пет слога. Сега стихот зборува за нејзината љубов кон пастирот што му носи радост на пастирското село. Место пофалба на земскиот крал, од стихот се слушаат возвишеноста и чудесната слава на Кришна, чии доблести ѝ го радуваат срцето. Кога Рукми го чита одговорот, насетува дека Кришна може да дојде и ги повикува непријателските кралеви во Кундина. Со совет од Паурнамаси, Чандравали му доверува писмо за Мукунда на брахманот Сунанда.

Во писмото таа Го повикува Кришна како темен облак да ја растера јатката од царски лебеди со Својот татнеж. Нека ја напои жедната птица што Го чека со Својата нектарна вода, моли таа. Нарада забележува дека Сунанда уште се нема вратено и ја прашува Паурнамаси зошто Рукми не отстапил. Таа објаснува дека нејзините обиди само ја зголемиле неговата самоувереност. Тој ја почестил семејната божица Чандрабхага за да го добие кралот на Чеди за зет. Божицата одговорила дека Рукмини ќе се омажи за најдобриот од Јадавите, потомок на Шура што при раѓањето ја зачудил мајка си со четири раце. Рукми го слушнал во тие зборови исходот што го посакувал, а Нарада се насмевнува на двосмисленоста на пророштвото. Паурнамаси ја гледа опасноста околу Кундина. Гаруда е далеку преку морето, а до градот се собираат змии подготвени да каснат.

Сунанда влегува и соопштува дека господарот на Дварака е веќе близу до градот на Видарбха. Паурнамаси се радува и го пофалува гласникот, но тој е уверен дека трудот му бил залуден. Тој го предава писмото од Мукунда, господарот на Гаруда, царот на птиците. Нарада го чита одговорот. Силен облак може да им донесе радост на многу паунки со темни очи. Милоста на темниот облак, вели стихот, особено им припаѓа на оние што го носат мирисот на Вриндаван.

Извор: Лалита-мадхава · чин 5 · стихови 1–10 и придружен дијалог ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноКришна на скапоцениот престол
Единствени IP адреси на оваа страница: —