Мадхави го забележува танчарот и се чуди од каде дошол оној што ѝ изгледа најубав во трите света. Чандравали му се моли на богот на огнот да се најде крај лотосовите стапала на Кришна, нејзиното единствено прибежиште. Ја довикува Паурнамаси и прашува каде отишла во овој час. Кришна ја гледа нејзината решеност и се приближува да ја задржи. Низ солзи Чандравали се простува со сестра си Радха и ја бара својата пријателка Падма. Се сеќава и на кралицата на Гокула, Јашода. Го довикува Оној со пауново перо, па гласот ѝ запира. Посакува во секој нов живот погледот да ѝ се врти како пчела околу Неговото лотосово лице. Благата насмевка е нектарот на тој лотос, а убавите обетки во облик на макари Му ги украсуваат ушите.
Кришна ја прегрнува околу вратот и ја преколнува да ја поштеди сета творба од огнот на својата болка. Мадхави се лути на смелиот млад танчар и му вели да ја пушти царската ќерка. Кришна со солзи ѝ кажува на принцезата дека човекот по кого копнее е тој што ја држи. Ја моли да му се смилува и да се смири. И Неговото срце, вели, се кине. Чандравали, сè уште збунета, ја моли Мадхави да не ја задржува во мигот во кој очекува толку пречки. Го вади прстенот со скапоцен камен и бара Мадхави да се погрижи да го види Пурушотама. Прстенот го навлекува на прстот на Хари и се чуди на цврстиот допир на раката. Погледнува низ солзите и Го препознава Оној што ја прегрнува и ѝ зборува. Паѓа обземена од радост, а Мадхави се восхитува на пресвртот на судбината.
Паурнамаси влегува со Бхишмака и ја споредува Чандравали со мала риба што се превртува на суво и копнее повторно да допре до водата. Во сликата на Паурнамаси, водата ги отвора свежите лотоси, ја растерува жештината и ги собира птиците чакраваки. Така, вели таа, девојката се упатила по Хари, во Кого е нејзиниот живот. Паурнамаси ѝ се приближува, ѝ вели дека со милоста на Мадхава ја осветлила ноќта и ја крева со рацете. Кога пред себе го гледа татка си, Чандравали се засрамува и застанува зад Паурнамаси. Изненадениот Кришна ја прашува Паурнамаси зошто дошла. Таа Му одговара дека ја довела љубовта кон Чандравали.
Бхишмака се присетува на добрината на Џамбаван, кој своевремено му ја донел ќерката без да биде препознаен. Сега за неа се нашол таков сопруг, Кришна, на чии лотосови стапала се задлабочуваат мудреците. Паурнамаси го нарекува Бхишмака скапоцен камен меѓу праведните и го повикува да Му ја довери Чандравали на Кришна. Таа ја споредува девојката со месечина што ги отвора ноќните лотоси на неговиот род. Кришна размислува за Радха, саканата на Неговиот живот. Срцето Му го прифаќа чекорот токму заради тоа што Чандравали е Нејзина родена сестра. Бхишмака Му пренесува обичај што семејството на невестата го смета за праведен. За да ја прими раката на друга жена, прво треба да добие согласност од Чандравали. Кришна ја погледнува Паурнамаси, а таа вели дека судбината Му ја оставила само Чандравали од девојките на Гокула. Тој се согласува.
Гаруда го предупредува кралот дека условот ќе престане да важи ако неговата ќерка самата Го замоли Кришна да ја прими нејзината блиска пријателка. Бхишмака се согласува и Го моли Кришна да ја прими неговата ќерка, достојна да Му служи. Кришна со почит ја прима Чандравали и, со дозвола од нејзиниот татко, тргнува со придружбата кон Дварака. Веднаш се крева врева зад сцената. Збрканите кралеви бараат коњ, кола, слон, тоболец, лак и меч, и викаат дека царската ќерка ја одвел вљубен пастир. Бхишмака го здогледува Санкаршана како ја води војската на Јадавите и се насмевнува. Баларам, носителот на плугот, се шегува дека кралевите исчезнале како мравки во дупка. Се фали дека би можел да го смачка јајцето на вселената, па си помислува дека Хари би се налутил. Го прашува Индра, срната во домот на Шачи, зошто се смее.
Од зад сцената се раскажува како Дантавакра се извил од страв, Пиндишура се повлекол како чакал, а колата на владетелот на Магадха се занишала. Кога Кришна влегува во судирот смеејќи се, кралевите ги оставаат мечевите и се повлекуваат. Бхишмака си вели дека грижата му поминала, но слуша уште една вест. Кешава го посрамил Рукми, врзувајќи го со искината ткаенина и оставајќи му ја главата напола избричена. Бхишмака потоа тргнува да го утеши синот, загрижен како тој ќе го поднесе срамот. Со неговото заминување сцената се празни.
