Радха му се приближила на Кришна за да ја разгледаат сликата во пештерата на Новиот Вриндаван. Таа се запрашала дали делото е на учителот на Нава-Вринда. Нава-Вринда влегла и ѝ го привлекла вниманието кон редоследот на насликаните лили. Мадхумангала ја препознал првата сцена. Тоа била прославата на Нанда. Сликата ги прикажувала жителите на Враџа како расфрлаат свеж путер и го гледаат детето. Нава-Вринда ја опишала нивната љубов како нешто што се чувствувало и во срцето и во нивните постапки.
Потоа со прст ѝ ја покажала Путана. Во стихот на Нава-Вринда, Путана била како ѓердан од зелен скапоцен камен околу вратот на Хари. Кришна ја забележал и скршената кола на која стоеле садови. Се сетил дека како дете ја скршил со прстите на стапалото и дека родителите му биле вознемирени. Нава-Вринда ја препознала и сцената со Тринаварта. Кришна се сетил како сурово постапил демонот-виор и како со темнината ги затворил и очите и надежта на блиските.
Мадхумангала ја посочил Јашода. Господарката на Гокула самата почнала да мати. Радха ѝ се поклонила со зборови и се насолзила. Кришна се сетил на Своите детски палавости и на мајчината љубов што ја гледал во Јашода. Рекол дека срцето му се топи при глетката, како жртвениот путер што се топи на огнот. Нава-Вринда прочитала стих што нејзиниот учител го запишал крај сликата. Во него, Мукунда ги врзува суштествата на трите света со трите гуни, а Јашода го врзува Него со тенки јажиња.
Мадхумангала ја препознал следната сцена по двете паднати дрвја арџуна. Нава-Вринда прашала зошто двете небесни суштества заминале, а детето останало врзано за аванот. Со солзи во очите, Кришна зборувал за тежината на врската што ја создала мајчината љубов. Тој што ослободува и од најцврстите окови рекол дека ни Самиот не може да ја разврзе таа врска. Кога Нава-Вринда ги спомнала телињата и другарите, Кришна се свртел кон Радха. Ѝ рекол колку копнее по деновите поминати со другарите на брегот додека ги паселе телињата. Нава-Вринда им оддала почит на гопиите и кравите, сеќавајќи се на љубовта со која Хари го примал нивното млеко како дете.
Кришна ѝ ја покажал на Радха и огромната форма на Агхасура, која личела на планинска пештера. Ја спомнал отворената уста низ која влегле момчињата и низ која подоцна минувал ветерот. Нава-Вринда потоа го посочила четириликиот Брахма, кој го славел Кришна со суштината на четирите Веди. Мадхумангала се развеселил штом ја здогледал Талавана, мирисната шума на палмите. Нава-Вринда му се обратила на Баларама, кој го поразил Дхенука и ги соборил високите палми. Кришна го покажал местото кај банјановото дрво каде што Баларама ја покажал својата сила против Праламба. Нава-Вринда насамо се запрашала дали Кришна ја прескокнал сцената со Калија затоа што ја забележал тагата на Радха. Кришна потоа ја препознал шумата од мунџа и се сетил како исплашените жители на Враџа го опкружиле кога го виделе шумскиот пожар.
На следната слика Нава-Вринда го препознала местото каде што Кришна ги зел облеките на гопиите. Кришна ја прашал Радха која е девојката зад Вишакха, со споени дланки над главата. Радха се засрамила, зашто почувствувала дека Тој веќе ја препознал на сликата и само ја задева. Таа предложила дека можеби е Падма. Кришна ѝ посочил дека девојката за која прашува е лево од Падма. Радха го замолила да престане да се фали, а Кришна се сетил на нејзиниот израз во тој миг, во кој се мешале насмевка, солзи и намуртеност.
Радха ги забележала и жените со садови на главите. Нава-Вринда ги препознала како сопругите на брахманите што принесувале жртва. Кришна се сетил на една жена која од силна возбуда се обидувала да ги сокрие насмевката и погледот. Мадхумангала, пак, прашал дали Кришна се сеќава на разновидната храна што ја донеле жените. Потоа Нава-Вринда го покажала подигањето на Говардхана. Радха рекла дека срцата на гопиите биле поделени. Стравувале поради тежината на ридот, а дење и ноќе ги радувал погледот кон нивниот сакан. Нава-Вринда го прочитала и стихот крај ридот. Во него, Говардхана едвај забележливо се помрднува, исплашените пастири почнуваат да се молат, а Кришна ја наведнува главата кога пред себе го гледа насмеаниот Баларама.
