← Приказни од Лалита-мадхава
Лалита-мадхава · чин 8 · стихови 8–33 и придружен дијалог

Радха и Кришна во Новиот Вриндаван

Радха мисли дека повторно сонува кога Го гледа Кришна. Тој ѝ носи вест за Вишакха, а низ Новиот Вриндаван повторно ги среќаваат срната Рангини, Говардхан и патот кон Јамуна.

Додадена:

Радха ја препознава срната Рангини на шумската падина, додека Кришна и Нава-Вринда гледаат.
Уметничка илустрација на приказната

Нава-Вринда го одредила поволниот миг кога владетелот на годишните времиња свечено ќе ја освети шумата. Тргнала натаму и чула глас што ја најавувал средбата. Кога годишните времиња го виделе Кришна со Неговата сакана меѓу густите свежи цветови, сите слегле одеднаш. Секое ја донело својата убавина во Новиот Вриндаван. Нава-Вринда Го здогледала Кришна во шумска облека како оди по украсената Радха. За неа нивната долгоочекувана радост била како дрво што исполнува желби. Од дрвото се слушал сладок глас. Треперењето и наеженоста биле како нови ластари, капките пот како бисерни плодови, а солзите како нектар што избива од цветовите. Кришна ѝ рекол на Радха дека очекувал да најде само некаков нејзин знак, а ја нашол самата неа, богатството на сите светови. Се споредил со човек што бара грст наут и одненадеж пред себе гледа дожд од злато.

Нава-Вринда видела како солзите ѝ го заматуваат погледот на Радха. Таа едвај можела да Го погледне Кришна, рацете ѝ се вкочаниле, а гласот ѝ застанал. Кришна ѝ рекол дека срцето Му гори од разделбата и силниот копнеж Му го одзема спокојот. Ја замолил да ги крене очите кон Него и да Му даде поглед сладок како нектар, со веѓи што танцуваат. Радха засрамено ѝ рекла на Нава-Вринда дека сигурно повторно сонува. Многупати во сон за миг потонувала во таква радост, па кога ќе се разбудела, плачела на глас. Нава-Вринда ѝ рекла дека и самата се разбудила од тежок сон на тага. Ја повикала да ја погледне шумата пред себе. Под благите месечеви зраци се топеле месечевите камења. Стотици поточиња течеле покрај дрвјата, како на шумска свеченост. Мирисот на расцветаните лотоси ги занесувал пчелите. Со нивното нежно зуење, се чинело дека самиот Нов Вриндаван ги повикува. Кришна ја пофалил Нава-Вринда. Таков собир на годишните времиња дотогаш немало, зашто секое можело да ја покаже сета своја убавина.

Нава-Вринда ѝ покажала на Радха разгрането дрво на падината. Неговите цветови сјаеле посилно од ѕвездите и ги радувале пауните. Зборот за неговите гранки ја потсетил Радха на нејзината драга Вишакха. Таа во себе се запрашала каде е нејзината сакхи. Кришна забележал дека споменот ја растажил. За да ја утеши, ѝ раскажал што Му се случило кога со Арџуна отишол во шумата Кхандава по мирисливите небесни лотоси. Двата јастреба на Арџуна, кој го носел лакот Гандива, фатиле лебед и папагал. Лебедот жалел што веќе нема да вкусува свежи лотосови стебла од даровите на Радха. Папагалот жалел за портокалите од нејзината градина, црвени како жар. Кришна се заинтересирал, ги ослободил двете птици и тргнал да дознае повеќе. Сретнал спокојна постара жена од народот Пулинда. Таа чувала езерце со мирисливи лотоси и овошна градина со слатки плодови за птиците. Му кажала дека сето тоа го подготвила подвижничка. По заветот што го исполнила во вода, таа започнала шумски завет за да се исполни желбата на Радха.

По упатството на жената, Кришна се упатил кон пештерата. Пред Него се појавила подвижничката, во шарена кора од дрво, со прав на телото и со коса сплетена во прамени. Во раката кренала венец од лотосови зрна. Штом Го видела Кришна, почнала да плаче и со прекинат глас Го нарекла принц на Гокула и пчела на лотосовите срца на пастирките. Му рекла дека повторно Го гледа Него, Кој за Радха е како мирислив мошус. Кришна возбудено ја прашал која е. „Господару, јас сум Вишакха, Твојата слугинка“, одговорила таа. Кога го чула тоа, Радха воздивнала и ја повикала својата драга пријателка. Кришна раскажал дека стоел неподвижен како столб. Солзите Му ја натопиле жолтата облека додека Вишакха стоела пред Него. Потоа ја смирил со веста дека Радха е добро, ја замолил да Му прости и ја довел во Кушастхали во убава облека. Радха со копнеж Го замолила веднаш да ѝ ја покаже Вишакха. Кришна погледнал кон Нава-Вринда.

Нава-Вринда ја пренела пораката од Вишакха. Нејзиниот татко ѝ рекол да не ја гледа Радха до разделбата со скапоцениот Сјамантака. Дотогаш ќе се повлече кај својот водопад. Радха се сетила дека и нејзината мајка Самџња ѝ кажала нешто за Сјамантака. Кога каменот ќе ѝ дојде во рацете, ќе ѝ се исполнат саканите желби. Нава-Вринда повторно им ги покажала годишните времиња собрани на едно место. Ги посочила цветовите васанти, шириша, кадамба, јасмин, парни и пхалини, некои во пупка, други веќе расцветани. Кришна ја повикал Радха да ги чуе кукавицата, штурецот, лебедот, паунот и зелената птица харитика. На друго место играла месечевата светлина. Сето тоа заедно Му носело радост. Нава-Вринда го опишала ветрето како патник што побегнал од забите на змиите и се искапал во лотосовите води на Пампа. Од сандаловата планина стигнало во Вриндаван да Му служи на Кришна, господарот на Гаруда.

Кришна им посакал благосостојба на старите познаници меѓу дрвјата. Ги поздравил кадамбите и бакулите, плодните дрвја и пилу-дрвјата, мангото и ползавците пундра. Нава-Вринда им го покажала Нандишвара. Планината, со пештери што повторно ќе служат за средби, како да издишувала радост. Кришна ја прашал Радха дали ја препознава срната на падината. Таа некогаш го гризела нејзиниот ѓердан од смарагди, мислејќи дека е зелено стебло од јачмен. „Како да не ја познавам?“ рекла Радха. „Тоа е мојата драга пријателка, срната Рангини.“ Кришна ѝ покажал светла камена клупа, бела како есенски облак. На неа често седел и ги гледал натпреварите на пастирите во борење.

Радха ја прашала Нава-Вринда кое растение со цветовите личи на букет нагакешара. Нава-Вринда ѝ одговорила дека е грмушка кубџака. Радха го кренала букетот и одглумила страв кога забележала скриена пчела. Кришна ѝ рекол да ја остави гранката, зашто кубџака, се пошегувал, е позната по тоа што предизвикува страв. Нава-Вринда го разбрала страничниот поглед на Радха и ја повикала самата да Го праша. Кришна ја охрабрил Нава-Вринда слободно да каже што сака. Со игра на зборови за Кубџа, Го прашала Кришна како може да има страв кога друштвото на Кубџа толку Го радува. Кришна ѝ рекол да погледне како пчелата ја остава грмушката и лета кон Радха, привлечена од мирисот на нејзиното лице. Радха ѝ рекла на дрската пчела да застане и се заканила дека ќе ја удри со лотосот што го држела за игра. Кришна рекол дека пчелата се радува крај палаша, а плодоносната пхалини ѝ се чини бесплодна. Не останува во васанти, ниту се радува во водниот кумуда. Ни капка нектар не пие од мадхука и не ја бара лавали. Толку ја занел мирисот на лицето на Радха.

Нава-Вринда им го покажала Говардхан, украсот на планините. Неговите поточиња му биле на Хари како садови за полевање, дрвјата како чадори, а кристалните карпи како постели. Чистите минерали му биле како украси, а скапоцените камења како огледала. Кришна ѝ покажал на Радха занесен паун на врвот. Ги растурал своите блескави пердуви како да танцува и да ѝ ги нуди за украс кај ушите. Радха му посакала долг живот на кралот на пауните. Кришна ја прашал дали се сеќава на патот од Говардхан до Јамуна. Радха го опишала редоследот на познатите дрвја. Најнапред се минувало крај чампаките, потоа по патот со пуннага, па кај дрвјата џамбу и високата шума од кадамби. Оттаму патот слегувал кон Јамуна. Кришна ја повикал да тргнат по тој пат, и сите продолжиле натаму.

Пред нив се појавила Јамуна, сестрата на Јама, со своите вирови и низи лотоси. На Нава-Вринда ѝ се чинело дека реката танцува пред нејзините очи. Кришна го покажал бањанот Бхандира на брегот. Ветровите се вртеле околу него, а пауновите пердуви со шари како очи го опкружувале. Со своите силни гранки бил како крал меѓу дрвјата. Радха рекла дека нежните гроздови јасмин, со разиграни пчели привлечени од мирисот, ѝ го одземаат срцето. Кришна ги повторил истите зборови. Нава-Вринда забележала дека при допирот на нивните ѓердани, венецот од мирисливи небесни лотоси се лизнал од градите на Кришна. Една лебедица го зела со клунот и одлетала. Кришна прашал зошто летнала кон дворското езерце. Нава-Вринда одговорила дека дури ни ослободената душа не може за миг да се откаже од радоста на живеењето во Вриндаван. Во зборовите за ослободената душа се криело и името на ползавецот атимукта.

Извор: Лалита-мадхава · чин 8 · стихови 8–33 и придружен дијалог ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноКришна и одразот во сафирниот павилјон
Единствени IP адреси на оваа страница: —