← Приказни од Лалита-мадхава
Лалита-мадхава · чин 7 · стихови 14–25 и придружен дијалог

Радха ја украсува сафирната мурти на Кришна

Нава Вринда ѝ го покажува на Радха сафирниот лик на Мукунда. Радха Му се обраќа како да е пред Неа самиот Кришна, а мирисот на паднат венец од сини лотоси ја следи кога се оддалечува.

Додадена:

Радха става цветен венец врз сафирната мурти на Кришна, а Бакула и Нава Вринда стојат крај Неа.
Уметничка илустрација на приказната

Радха легна на постелата крај Јамуна. Во Новиот Вриндаван, си рече Таа, тешко поднесува да живее во разделба и мора да најде начин да си помогне. На Нава Вринда ѝ рече дека ја мачи тоа што не ја извршила Својата секојдневна служба. Кога Нава Вринда ја праша за службата, Радха рече дека уште од раната младост, по совет на небесен мудрец, обожува божество во татковиот дом. Го опиша Неговиот темен сјај како на дождовен облак. Тој стои во три свиоци, со флејта крај усните, поглед свртен настрана и пауново перо во косата. Нава Вринда разбра колку вешто Радха побарала да го види Кришниниот лик. Реши да ѝ ја покаже мурти на Мукунда, изработена од син сафир од божествен занаетчија за украс на градината.

Штом остана, Радха го забележа младото дрво карникара. Тоа ја потсети на мигот кога Кришна исчезнал од танцот раса и од цветовите ѝ направил украс во косата. Сега, кога дрвото пушташе нови пупки крај реката на Калинда, споменот ја печеше повторно и повторно. Нава Вринда се врати и ја повика веднаш да дојде да го види божеството. Радха побара дарови што ќе може да ги принесе. Бакула отиде по ткаенината и венците што ги подари кралицата, оставени во павилјонот со васанти.

Со насмевка Нава Вринда ги спомна луѓето што Му служат на Дамодара со цветови, мириси, темјан, пофалби и поклони. Потоа ѝ рече дека девојките од Гокула Му служат и со страничен поглед, со прегратка и со игра. Ја пофали Радха за гласот сладок како песната на кукавицата. Кога стигнаа близу, Нава Вринда ѝ го покажа саканиот лик. Ѝ рече дека Тој стои таму како и самиот да ја очекува. Уште оддалеку Радха го виде темниот сјај на Мукунда, Кој за пастирките е како месечината за ноќните лотоси. Ѝ се стори дека и животот и сета дотогашна болка добиле смисла.

Радха дојде до постаментот со растреперен глас. Рече дека ја поднесла болката што ѝ го кинела срцето само со надеж дека повторно ќе Го види. Соочена со муртито, зборуваше за повторна прегратка со пријателот на Нејзиниот живот, Оној што доаѓаше во колибата крај Јамуна. Во занесот на љубовта му се обраќаше на ликот како пред Неа да е самиот Кришна. Радха Му рече дека некогаш Неговата нежност ѝ давала сигурност дека Тој ѝ припаѓа. Сега Неговата тврдост ја тера да се праша дали Таа воопшто Му припаѓа Нему. Нава Вринда се восхити како љубовта може да се крене како повисок бран од океанот.

Радха потивко ѝ рече дека Кришна не одговара со Своите досетки и не ги отвора рацете за прегратка. Ги гледаше извивката на Неговите веѓи и кревката насмевка. Страничниот поглед ѝ се стори како уште една од Неговите умешни шеги. Нава Вринда ѝ предложи со поглед и со досетка да Му возврати на таа шега. Радха се запраша дали Каустубха, скапоценоста што долго ја носи на градите, Му ја пренела својата тврдост на срцето. Инаку, како Господарот би ја мамел и покрај Нејзините молби? Му забележа дека иако е мек како син лотос, со усните ја допира грубата бамбусова флејта. Сакаше да Му ја земе.

Нава Вринда помисли дека не е добро да ја повлече флејтата. Ја повика Радха одблизу да ја провери мекоста што ја гледа во ликот. Радха ја потпре раката на Неговите гради и почувствува дека пред Неа навистина има лик од сафир. Тогаш разбра дека од силниот копнеж заборавила што гледа. Муртито ѝ се чинело како самиот Мадхава. Бакула се врати со венците, ткаенините и мирисниот премаз. Радха ги зеде за да го украси божеството. Нава Вринда ја пофали убавината на Радха крај саканиот и ја спореди со ластарот мадхави што расцутува со песната на кукавицата.

Во истиот миг влезе Мадхави, испратена од својата господарка да дознае што прави Сатја. На земјата забележа стапки со знаци на школка и диск. Заклучи дека господарот дошол и реши да ја доведе господарката откако ќе ја заврши задачата. Радха, со солзи и трепет, го украсуваше Кришниниот лик. Мадхави најде паднат венец од сини лотоси, го подигна и гласно ја повика Бакула. Нава Вринда ја повика Радха брзо да се оддалечи од местото. Радха рече дека не се нагледала и дека сака скоро да се врати. Кога ја здогледа, Мадхави ѝ рече на Сатја дека дошла да набере цветови од ластарот мадхави.

Од ненадејниот мирис се раздвижи срцето на Радха. Таа погледна кон синиот лотосов венец во рацете на Мадхави. Во него го препозна мирисот на Кришна, Кој за пастирките е како месечината за ноќните цветови. Се праша кој друг мирис може да ја потресе толку длабоко. Мадхави се зачуди што при тој мирис Радха се вознемири, затрепери и се наежи. Радха помисли дека мора да го сокрие вистинското чувство. Рече дека сините лотоси ја потсетиле на змиите што ги видела во езерото Калија. Нава Вринда, за себе, го одобри објаснувањето. Радха помисли дека венецот сигурно останал од божеството што го гледала. Мадхави ги поведе кон сеницата за да наберат цветови. Сите излегоа заедно.

Извор: Лалита-мадхава · чин 7 · стихови 14–25 и придружен дијалог ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноКришна застанува на местото на Својата мурти
Единствени IP адреси на оваа страница: —