← Приказни од Лалита-мадхава
Лалита-мадхава · чин 7 · стихови 1–13 и придружен дијалог

Радха кај кадамбата во Новиот Вриндаван

Во градината во Дварака Радха ги препознава сениците и брегот на Јамуна, а ветувањето на Сонцето ѝ дава надеж дека ќе Го види Кришна. Бакула и Нава Вринда подготвуваат постела од лотосови листови под кадамбата.

Додадена:

Радха, Нава Вринда и Бакула крај постела од лотосови листови под кадамба покрај Јамуна.
Уметничка илустрација на приказната

Бакула ја придружуваше Радха во Новиот Вриндаван, градината подигната во приморската Дварака. Радха рече дека и пределот каде што може да Го сретне Хари останал недостижен. Во разделбата и најкраткиот миг станувал долг како цела доба. Надежта беше како прочистен путер што сè посилно го разгорува огнот во Неа. Радха се праша каде да најде прибежиште.

Бакула ѝ се обрати со името Сатја. Нава Вринда ѝ ја имаше доверено Нејзината тајна, но таа сакаше да ѝ предложи нешто. Рече дека нивниот прекрасен цар владее со трите света. Ако ѝ нареди, таа би ја претставила Радха пред него дури и спротивно на волјата на Рукмини. Радха ја замоли да престане. Убавината и власта на царот на Дварака не ѝ донесуваа утеха. Ниту највештото убедување, рече Таа, нема да ја одвлече од лотосовите стапала на синот на владетелот на Враџа. Бакула ја упати кон Нава Вринда, која кралицата ја повика во своите одаи. Радха почувствува дека суровата судбина ја оставила зависна од другите.

Кога влезе, Нава Вринда ѝ покажа ластар мадхави што се потпираше на бодликавата бадари за да стигне до мангото. Така, рече таа, личноста сосредоточена на средбата со саканиот може да поднесе привремена зависност. Нава Вринда донесе венци и фини ткаенини од даровите што Шачи ѝ ги испратила на кралицата, која одвоила дел и за Радха. Радха ја спореди украсната облека со гориво за Својата тага. Нава Вринда рече дека даровите ќе послужат при обожувањето на богот на Сонцето.

Сонцето, раскажа Радха, веќе ѝ рекло да влезе во Новиот Вриндаван, изграден среде градот крај морето, и таму да биде со Оној што ѝ е помил од животот. Нава Вринда имаше доверба во зборовите на божествата. За Радха средбата сепак изгледаше невозможна, зашто Хари владееше во Матхура, а Таа живееше затворена во царските одаи. Нава Вринда одговори дека промените што ги носи времето никој не може да ги предвиди. На почетокот на есента, на пример, птиците кханџарита одеднаш се разигруваат покрај водата. Радха возврати дека голема личност не се чувствува слободно да се радува на туѓо место, како што птицата бара простор каде што може да се движи по своја волја.

Нава Вринда се насмеа и ја праша од каде знае дека господарот на Враџа нема власт тука. Радха, со љубоморна досетка, ја нарече мајмунка од царската градина и ѝ рече да престане. Нава Вринда рече дека господарот на Враџа е токму царот за кого зборуваат. Радха веднаш ја праша дали навистина е така. Нава Вринда се сети на заклетвата што за миг ја заборави. Пред Радха додаде дека именувањето може да се однесува и на Рамачандра и Упендра. Бакула повторно ја поттикна Радха да попушти и да му угоди на царот.

Радха го опиша обликот на Хари што ѝ го исполнуваше срцето. Во Неговата коса блеска пауново перо, околу вратот се ниша ѓердан од гуња, а флејтата Му го краси лицето. Срцето ѝ беше приврзано за тој облик, колку и да е убаво сè друго што може да го види. Кога Бакула рече дека Таа сака некого што се покажал суров, Радха вознемирено ја прекина. И да се однесува темноликиот Кришна рамнодушно илјада години, рече Радха, Нејзиното срце и понатаму ќе Му биде верно, живот по живот. Нава Вринда ја замоли Бакула да ја почитува таа постојаност и да не ја наговара повеќе.

Редовите ластари, познатите сеници и патеките крај Јамуна ја потсетија Радха на местата каде што некогаш одела. Сега, рече Таа, и самите тие познати места ја болат без господарот на Гокула. Нава Вринда ја виде силата на Нејзината мака и ја испрати Бакула да направи постела од свиткани лотосови листови под кадамбата крај реката. Радха рече дека ја поднела болката по Враџа и по пријателките што ѝ се помили од сопствениот живот. Но зборот на Сонцето ѝ влеал надеж, па сега и таа ја измачувала.

На прашањето за Вишакха, Радха рече дека таа се симнала на земјата со дозвола од татка си и дека е добро. При спомнувањето на Лалита, Радха заплака. За состојбата на Лалита дознала од небесни патници додека се искачувала кон небото. Нава Вринда ја слушнала Радха како ноќта ѝ зборува на Лалита в сон. Во сонот се исполнило она што го сакал Акрура, синот на Швапхалка. Кришна се согласил да се качи во неговата кочија. Спомнувајќи го росењето, Нава Вринда рече дека и ноќта изгледала како да плаче додека ги слушала Нејзините зборови. По долгиот копнеж Говинда најпосле се појавил пред очите на Радха во сонот. Таа се праша зошто царскиот пратеник и таму морал да пристигне со кочијата.

Бакула се врати и ги поведе двете кон постелата што ја подготви. По пат Нава Вринда ја замоли Радха да се сврти кај ашоката. Ако допирот на Нејзиното стапало ја расцвета, зуењето на пчелите ќе прозвучи како удар на гром. Радха се сврте, засрамена. Рече дека, лишена од благословот да Го види Кришна, ја држи само суровиот синџир на надежта. Бакула ѝ го покажа местото за одмор крај кадамбата.

Извор: Лалита-мадхава · чин 7 · стихови 1–13 и придружен дијалог ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноРадха ја украсува сафирната мурти на Кришна
Единствени IP адреси на оваа страница: —