← Приказни од Лалита-мадхава
Лалита-мадхава · чин 2 · стихови 9–10 и придружен дијалог

Сјајот на Шанкхачуда кај домот на Говардхана

Кундалата гледа необичен сјај крај домот на Говардхана. Паурнамаси препознава дека доаѓа од скапоцениот камен на Шанкхачуда и ја испраќа Кундалата да ѝ помогне на Радха.

Додадена:

Кундалата оддалеку го забележува Шанкхачуда со светкав скапоцен камен на главата.
Уметничка илустрација на приказната

Кундалата втрча вознемирена. „Почитувана, чудо, чудо!“ — Какво чудо? — праша Паурнамаси. — Крај куќата на борачот Говардхана видов некого што зрачеше како Сонцето. Вринда се израдува. „Почитувана, не грижи се. Сонцето дошло да ја заштити Радха, задоволно од нејзиното долгогодишно обожавање и од пријателството на Вришабхану.“ — Тоа не е Сонцето. Ќе да е истиот јакша што е на страната на Камса — одговори Паурнамаси. — Од толкав сноп зраци очите едвај го гледаат. Тешко е да се поверува дека е јакша — рече Кундалата.

— Тој круг од зраци му доаѓа од друго место. Не му е својствен. — Од каде го добива? — Од скапоцениот камен на главата. — А каде го нашол тој голем скапоцен камен? — праша Вринда. — Тој е старешина на чуварите на големата ризница на Кувера. Го однел скапоцениот камен што му дава живот на местото каде што се чува. — Почитувана, Радхика денес сигурно ќе отиде до павилјонот на Сонцето. Треба да ја запреш — рече Вринда. — Вринда, таа одамна тргна натаму од дома — рече Кундалата. — Кундалата, побрзај. Најди начин да Го доведеш Оној што го победи Агха блиску до неа. Ние ќе појдеме да го доведеме Санкаршана. Паурнамаси и Вринда заминаа.

Кундалата зачекори и здогледа како доаѓа Радха, придружувана од Џатила, Лалита и Вишакха. „Срце, не гори од немир. Тешко дека овде ќе го видиш саканиот“, си рече Радха. — Радха, за среќа се сретнавме уште утрово — рече Кундалата. Џатила налутено рече: „Палавке, не викај толку гласно ‘Радха, Радха’. Ќе те чуе Кришна и ќе дојде.“ Лалита се насмевна. „Почитуваната зборува право.“ — Лалита, ќе појдам напред да го премачкам павилјонот на Сонцето — рече Џатила и тргна.

Радха праша: „Кундалата, знаеш ли каде живее твојот девер, или каде си игра? На девојки како мене тешко им е да Го видат.“ — Незаситна, дење и ноќе се радуваш со Него, а сепак толку копнееш! — Доста со шегата. Среќни сте вие што без пречка ги полните очите и одново го пиете тој чудесен порој од нектар. Нам, кои немаме ни трошка заслуга, ни да слушнеме за Него не ни е лесно. — Радха, токму така зборуваат оние што се потопени во океанот од нектар и си ја разгоруваат жедта. — Ах, ти што не ја познаваш туѓата болка, кажи ми право. Ќе дојде ли благословениот миг кога ќе можам да Го видам барем за миг, макар и во сон? — Или зошто да копнеам по нешто толку недостижно? — Кундалата, смилувај се. Окото ти ја испи онаа темна месечева светлина. Подари ѝ го за миг крајчето на своето среќно лево око на оваа несреќна, изморена девојка.

Извор: Лалита-мадхава · чин 2 · стихови 9–10 и придружен дијалог ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноКришна како брахман на Сурја-пуџа
Единствени IP адреси на оваа страница: —