← Приказни од Лалита-мадхава
Лалита-мадхава · чин 2 · стихови 27–34 и придружен дијалог

Скапоцениот камен за Радха

Шанкхачуда ја прекинува средбата под дрвото на желбите. Кришна ја спасува Радха, а Мадхумангал носи скапоцен камен што Баларам ѝ го наменил.

Додадена:

Во шумата, Мадхумангал им го покажува скапоцениот камен на Радха и Кришна, додека Лалита стои крај нив.
Уметничка илустрација на приказната

Меѓу ползавиците влезе Шанкхачуда и застана скриен. На седиштето украсено со скапоцени камења ја виде девојката со белезите што му ги опишал Говардхана. Реши да го дочека мигот да го изврши она за што дошол. Кришна ја покани Радха да седне кај Него, споредувајќи го својот скут со седиштето на Гаруда. Радха Му се обрати како на младиот владетел на Гокула. На Него не Му прилегало да го нарушува редот што го запазуваат девојките од угледни семејства. Во тој миг од зад сцената Мукхара ја повика својата внука: каде се задржала толку долго?

Кришна ја праша Кундалата зошто Мукхара така се јадосува. Кундалата се насмеа. Кога Тој во сеницата така разиграно погледнува, секогаш ќе има постари жени што се жалат. Кога ги виде Радха и Мадхава, Мукхара ја прекори судбината. Зошто ја насочила ползавицата што исполнува желби кон рицинусот, покрај такво сандалово дрво? Потоа гласно ѝ рече на внуката дека станала срна со која си игра најголемиот заводник. Лалита се преправаше дека е навредена и ја повика да погледне како Кришна ги задева. Мукхара викна по Кришна да застане, а Тој помисли дека пред толку строга старица треба да се скрие.

Мукхара ѝ довикна на Лалита да го задржи итрецот. Лалита, пак, Го праша зошто бега. Старицата истрча до сеницата и извика дека конечно го фатила, како змија меѓу срните. Скриен во длабоката темнина, Кришна се зачуди како Мукхара воопшто може да Го види. Мукхара ја мрдаше главата одново за подобро да разгледа. На крајот рече дека пред неа има само куп темнина. Кришна се насмевна. Кога го сврте погледот на друго место, блесна страшен лик и Мукхара повторно помисли дека го нашла Кришна. Се сети како Паурнамаси зборувала за Неговите многубројни облици, меѓу кои Вараха и Нарасимха. Нештото светеше силно како сонце. Тоа беше Шанкхачуда. Се пофали дека успеал да му се измолкне од погледот на Кришна.

Девојките исплашено ја повикаа Мукхара да им помогне. Таа сè уште му се лутеше на оној што го зеде за темниот Кришна, додека Лалита ѝ рече дека пред нив стои некој страшен. Шанкхачуда најави дека ќе му ја исполни желбата на својот близок пријател, царот Камса. Радха ќе ја однесе заедно со седиштето. Кога се чуја повиците на девојките, Кришна излезе од сеницата вознемирен. Рече дека со стотици желби ја довел Радха во Вриндаван, каде што шумата била исполнета со милината на есенската полна месечина. Сега судбината се свртела против нив. Измамата со Шанкхачуда ја оддалечила од Него. Кришна ѝ довикна на Мукхара да не се плаши, зашто Тој е сосема близу. Таа со солзи Го нарече месечево лице и Му посака победа.

Кришна му се обрати на Шанкхачуда. Престапот против Радха Му причинил толку голема болка што би можел жестоко да го казни. Му рече дека кон него веќе надоаѓа ноќта што ќе му донесе крај, а во истиот миг и ослободување. Кундалата ѝ покажа на Лалита дека натрапникот ја оставил Радха и тргнал да му се спротивстави на Кришна. Од зад сцената се слушна вознемирен глас. Јакшата имаше раце како стебла од палма и гради како планинска карпа. Кришна, пак, изгледаше нежен како младо стебленце тамала и убав како богот на љубовта. Никој друг не беше при рака да Му помогне. Гласот се прашуваше каков плод ќе ѝ донесе тој час на Јашода за нејзините подвизи. Девојките се стаписаа. Паурнамаси веднаш влезе и ѝ рече на Лалита да не се вознемирува, зашто искрата ќе згасне.

Следниот глас го опиша сјајот на каменот во круната на Шанкхачуда. Во шумата блескаше како сончевиот круг. Кришна, со пауновото перо во косата, го извлече каменот со врвот на стапот. Паурнамаси рече дека, навидум посегајќи по скапоцениот камен, Кришна му ја извлекол и животната сила на јакшата. Таа ги спомна чакалите што ќе се нагостат во шумата. Погледна повторно и виде дека јакшата потклекнал. Од зад сцената се чу дека Шанкхачуда загинал од ударот на лотосоокиот Кришна. Тогаш Паурнамаси со радост го здогледа Кришна. Косата Му се разнишала во бојот, а небесните жители Го поздравувале со дожд од цветови. Вишакха ги забележа другарите што пристигнаа со Баларам на чело. Самото споменување на неговото име, рече таа, носи благослов. Паурнамаси забележа дека прекрасниот скапоцен камен преминал од Кришна кај Баларам.

Лалита забележа дека Мадхава ги испратил другарите и сам ѝ приоѓа на Радха. Паурнамаси им покажа како исплашената Радха се прилепила до Него. Врвот на пауновото перо во косата Му затреперил, а потта сè уште Му блескала на лицето. Кришна не можеше да го заборави немирниот поглед на Радха и нејзиниот повик. Таа Го повикала Говинда, чии очи ја надминуваат убавината на лотосите на Јамуна. Гласот ѝ се прекршил кога повикала на помош и по синовите на Нанда и другите пастири од Гокула. Паурнамаси извика кон мајка Јашода дека конечно ѝ е изваден трнот на грижата. Ги прегрна Радха и Мадхава и со рацете го изведе заштитниот гест за Хари. Лалита Му се обрати на Кришна како на јунак и се израдува што Неговата сакана Радха е спасена.

Мадхумангал пристигна со вест дека Баларам ѝ го подарил најубавиот камен на Радха. Кришна рече дека овој камен му е сроден на Каустубха и е прв меѓу скапоцените камења. Достоен бил да ја краси Радха како ѓердан. Лалита прифати да постапи според Неговите зборови. Кришна ги повика да појдат и да ги израдуваат родителите со веста за победата. Сите си заминаа.

Извор: Лалита-мадхава · чин 2 · стихови 27–34 и придружен дијалог ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноЧандравали и недовршениот венец
Единствени IP адреси на оваа страница: —