← Приказни од Падјавали
Падјавали · составил Рупа Госвами · стихови 268–280

Кришна како кормилар на Јамуна

Гопиите бараат да преминат преку Јамуна. Стиховите ги собираат нивните различни реакции на Кришнините досетки и на чамецот што се ниша.

Додадена:

Радха и гопиите се во дрвен чамец на Јамуна, со Кришна како кормилар.
Уметничка илустрација на приказната

Гопиите ги кренале рацете и одново Го повикале Хари да ги пренесе преку Јамуна. Крај чамецот Тој се преправал дека спие. Колку повеќе го повикувале, толку помрзеливо се држел. Во следниот стих Радха и Кришна си играат со сличните зборови за чамец, дрво и сонце. Кришна ја повикува да се качи. Радха се прави дека слушнала покана да се качи на дрво. Кога Тој ја појаснува поканата со друг збор за чамец, таа го врти истиот збор кон сонцето. На крајот, зборот нау може да се чуе и како „чамец“ и како „нас двајцата“. Радха го слуша разговорот како навестување за нивната средба, а Кришна се насмевнува.

Радха Му признава на Мадхава дека реката нема бурни бранови и дека чамецот е нов, како што Тој вели. Сомнежот ѝ го буди самиот кормилар. Кришна е непостојан, а токму Тој треба да ги пренесе. Во друг стих една гопија ги гледа работите поинаку. Чамецот е стар, реката е длабока, а патничките се млади. Токму тоа што Мадхава го држи кормилото, вели таа, им дава надеж дека ќе преминат. Потоа е прикажан чамецот запрен на водата. Кришна со насмевка ги гледа вознемирените лица на гопиите.

Една патничка Му вели на Кришна дека по Неговиот збор го фрлила товарот од млечни производи во водата, па дури и својот ѓердан. Го отстранила и парчето свила од градите, а брегот на Калинди и понатаму не бил поблиску. Во следната глетка, чамецот се полни со вода и ветерот го ниша над длабочината. Додека гопијата се жали на несреќата, Хари, понесен од шегата, одново плеска со рацете. Нејзините раце не запираат да ја црпат водата, а Неговите досетки не престануваат. Таа се зарекува дека ако преживее, никогаш повеќе нема да стапне во Неговиот чамец.

Друга реплика ги повикува пријателките да му се поклонат на своето избрано божество. Нека Јамуна биде плитка до колена, вели таа, или нека им дојде друг кормилар. Една гопија ѝ се обраќа на својата сакхија. Чамецот се ниша, реката е длабока, а синот на Нанда е немирен кормилар. Сонцето заоѓа, населбата е далеку и таа не знае што да прави. Во следната реплика, Кришна ниту слуша молби ниту се трогнува од поклони. Среде брановите, Тој го ниша чамецот.

Гопиите ѝ се обраќаат на Радха. Брановите на Јамуна го надминуваат брегот, чамецот е полн со вода, а Хари не се плаши. Ја молат да се смилува, зашто во тој миг се надеваат на нејзината помош. Во истата строфа, цената за преминот е претворена во досетка за средба во планинска пештера. Завршниот стих ја враќа случката во разговор. Го задева Кришна што се крие зад куп сушена лепешка во аголот на куќата и прашува каде Му е сега умешноста со која ги плашел гопиите во стариот чамец.

Извор: Падјавали · составил Рупа Госвами · стихови 268–280 ↗

Разгледај понатаму

Слики Видеа Аудио
СледноДосетките на Радха и Кришна пред вратата
Единствени IP адреси на оваа страница: —