Придружничката ѝ предлага на Радха да одат да се нурнат во кришнамрита, темниот нектар на Јамуна. Зборот го навестува и нектарот на блискоста со Кришна. Ќерката на Вришабхану се насмевнува. „Биди трпелива, сакхи, додека дојде ноќта.“ Служителката се прашува кога Радха ќе ја удостои со таква љубовна шега. Во друга глетка Радха оддалеку го забележува лицето на љубениот, светло како месечина. Засрамено го спушта погледот кон прстите на Своите стапала, а ѕвончињата од глуждовите ѝ одѕвонуваат во чекор.
Откако Радха весело ја минува ноќта во шумичката со љубениот, придружничката посакува да ја искапе и да ѝ принесе јадење слатко како мед. Кога ли Радха ќе заспие додека придружничката со рацете ѝ ги милува лотосовите стапала? За поетот, Радха е океан од довитливост, приврзаност, нежна грижа и длабока милост. Таа е океан од грациозност, од нектарниот сјај на Нејзината убавина и од лили. Посакува таква да му заблеска во срцето.
При погледот кон Кришна, Радха се стаписува како златна лијана чампа. Кога ќе ја чуе Неговата флејта, целата се занесува. Придружничката ги пее доблестите на Шјамасундара и посакува Радха, израдувана од песната, мило да ја прегрне. Поетот се свртува кон Радха како кон река од љубовни лили. Ѕвончињата од Нејзиниот појас се огласуваат како лебеди, а оние околу лотосовите стапала потсетуваат на зуење на пчели. Ја моли Радха да го освежи со еден блесок од таа Нејзина сладост.
