Една гопија ги видела Радха и Кришна заедно. Пред неа биле како најскапоцениот дар на нејзиниот живот. Тој единствен скапоцен дар го гледала во два облика. Глетката ја потопила во љубов. Од очите ѝ течеле солзи. Со глас прекинуван од чувство ѝ се обратила на Радха.
Својата молба ја преточила во песна. Ја замолила Радха да ја поучи во песните што самата ги создава. Посакувала да ги научи нивните многубројни музички изрази. Ја молела да ја води во пеењето за Хари. Посакувала да ја види Радха исполнета со радост од преданост. Молбата за песните ја поврзала со желбата да ѝ служи.
Ја почитувала Радха како господарка на шумичките на Вриндаван. Ја молела да ја прими меѓу своите служителки. Посакувала да се грижи за стапалата на нејзиниот сакан. Барала да ѝ биде доверена грижата за цветната шумичка. Сакала да ја уреди цветната постела по Радхина насока. Молела и да ги масира нејзините стапала и да ѝ ја уредува косата. Посакувала и мал дел од остатокот од Радхиниот тамбул.
Во песната ги спомнала и Радхините придружнички. Посакувала да им се придружи во служењето. Ја молела Радха да ја научи на умешноста со која ги уредува средбите. Посакувала да помага во нивните ноќни средби. Ја преколнувала да не го одврати лицето од нејзината молба. Молела Радха, и кога е во Кришнината прегратка, да ѝ упати поглед исполнет со нежност.
Радха ја слушнала гопијата. Во нејзините очи се собрале солзи од наклонетост. Ја прегрнала со љубов. Потоа ја упатила да му оддаде почит на Говинда. Гопијата му се обратила. Нејзината следна песна повторно била молба за служење на Радха.
Го славела Кришна како радост на Вриндаван. Неговото насмеано лице го споредувала со расцветан лотос. Неговите заби ги споредувала со пупки од кунда. Го нарекувала извор на радост. Го опишувала како оној што се радува на пријателството на Радхините сакхии. Пеела за неговата радост додека го гледа Радхиното лице. Ја славела флејтата што го смирува Радхиното негодување. Пеела и за Кришниниот глас, прекинуван од љубов додека ја слуша Радхината музика.
Во песната Радха била претставена како океан на љубов. Кришна бил нејзиниот сакан, поврзан со нејзините игри. Гопијата го молела да ѝ подари место во Радхиното служење. Повеќепати се обраќала кон нејзините лотосови стапала. Овие молби му ги упатила на Говинда. Тој ја погледнал со милост и длабока наклонетост.
Поемата го опишува неговиот поглед како дожд од љубов. Гопијата го нашла своето прибежиште кај Радха и Кришна. Останала покрај нив. Станала умешна во различните облици на служење.