Слатките движења на Радхините веѓи и звукот на нејзините алки на глуждовите не му даваа на Мадхава ни миг спокој. Се прашуваше дали таа ќе излезе и дали некој од постарите ќе биде со неа. Си ја замислуваше како Му се насмевнува и Му упатува поглед од страна. Или како се задржува и разиграно ја прашува својата сакхија кој е Оној што има боја на свеж облак. Вакви мисли Го вознемируваа Кришна, месечината на Гокула.
Во Враџа Тој ја здогледа Радха настрана со нејзините сакхии. Ѝ се обрати со песна во рагата Шјама Гуџари. Побара еден милостив поглед да го сопре дождот од стрели на љубовта. Во припевот ја моли да Го препознае Нандавиот син, кој го вкусил најдлабокиот дел од расата. Сака да ѝ го види насмеаното лице, во кое наоѓа радост поголема од безброј месечини.
Кришна ја моли да Му даде некаква задача како на слуга на нејзините стапала. Се надева на прегратка и бара Радха да погледне колку е обземен од копнеж. Ако Му се смилува, нека Му даде цел тамбул од својата рака. Ја моли барем малку да обрне внимание на она што Му е на срце. Сака таа ноќ да Му биде поволна и да ја доживее радоста на блискоста со неа. Поетот моли песната да роди приврзаност кон стапалата на Хари.
Кришна ѝ вели на Радха дека таа може да Го прекори, строго да Го погледне или да си замине. Тој, сепак, не може да ја остави својата Радха. Вели дека нема да Го запре ни страв од владетелот, ни срам пред луѓето, ни грижата за своето име. Погледот на Радха, вели, Го погодил како остра стрела. Надежта дека пак ќе ја прегрне Му дава сила да живее.
Додека Мадхава слуша, Радха ѝ се обраќа на својата мила сакхија. Песната е во рагата Малава Гауда. Радха вели дека се грижи за доброто име на двете семејства и за своето однесување. Во припевот бара од пријателката да Го запре синот на владетелот на Враџа. Се жали дека Му прилега да го разубавува Гокула, па не треба вака да се однесува. Раскажува како ѝ го попречува патот и тргнува по неа, па бара Неговата мајка да чуе за тоа. Го спомнува капењето во Јамуна и вели дека таа заради Него не оди во водата.
Во шумата на Вриндавана секој ден расцветува свеж јасмин, а Радха оди таму по цветови. Вели дека Тој ѝ го попречува патот и таму. Ако дојде во нејзиниот дом при крајот на ноќта, кога сите спијат, таа вели дека ќе остане будна. Радха ја моли сакхијата да му ја пренесе нејзината молба на синот на Јашода. Нека ја разбере и нека ја прости нејзината вознемиреност. Нека ги остави овие игри и нека оди со Баларама на своите секојдневни прошетки во шумата.
Лалита ги слуша вештите зборови на Радха и ѝ одговара со љубов во рагата Гуџари. Вели дека момчето од Гокула со ѓердан од гунџа паднало пред нејзините стапала. Во припевот ја моли да не биде строга со темниот младич, кој е вознемирен од љубов. Ја моли да Му ја покаже својата милост и да Му ја растера тагата со насмеан поглед. Го опишува како оној што оставил сè, длабоко воздивнува и бара засолниште кај неа. Ја моли да не ѝ се лути и да ги насочи очите кон лотосовото лице на Хари.
Лалита ја повикува Радха да го покаже лицето што е убаво како полна месечина. Ја потсетува на скромноста со која ѝ се приближува синот на владетелот на Враџа. Нека му довери некој збор на својот сакан, или нека му даде мал знак. Ја советува да подготви постела од млади лисја во новата шумичка, каде што кружат пчели. Самиот Мадхава потоа ја продолжува играта на зборови, споредувајќи се со темна пчела привлечена од мирисот на нејзиното лотосово лице.
Радха прашува кој стои на вратата. Сакхијата одговара со зборот видху, име на Кришна што значи и месечина. Радха се фаќа за второто значење и ѝ вели месечината да си го заземе местото на небото. Кога сакхијата Го нарекува нејзин најака, нејзин сакан, Радха го зема зборот во значење на главен скапоцен камен и Му посочува место во ѓерданот. Потоа сакхијата го изговара името Мадхава. Радха одговара дека ако е пролетта, како што значи истото име, природно е да биде во шумата. Додека таа така се шегува со зборовите, Хари одеднаш ја прегрнува. Со таа прегратка и со благословот на поетот завршува шестата сарга.
