Радха брзо се вратила во својот дом. По нејзиното заминување, Говинда влегол во шумата на Вриндаван, која поетот ја нарекува живеалиште на радоста. Дури ни изгревот на месечината не можел да го израдува. Ни нејзината свежина, ни мирисливиот ветер од Малаја не ја ублажиле Неговата болка. Ветерот од Калинди и лотосите покрај реката исто така не Му донеле олеснување. Иако ја навлажнил жолтата облека и ја ставил врз телото, копнежот по Радха и натаму горел во Него.
Во далечината видел лијана што се нишала на ветрот, опкружена со зуење на пчели. Помислил дека Радха Го повикува и потрчал натаму толку радосно што жолтата облека Му се олабавила. Мекиот глас на лебедите на Калинди одново Му го привлекол погледот, како да ја најавува Радха. Така, додека одел низ Вриндаван, одново и одново Му се причинувало дека таа е близу.
Во цветните китки Му се привидувале облиците на Радха, а во месечината го препознавал нејзиното лице. Во очите на срните ги гледал нејзините очи, а во раширените пердуви на пауните нејзината коса. Стебленцата на лотосите Го потсетувале на нејзините раце. Додека талкал низ шумата, во секоја мала сличност препознавал нешто од нејзината убавина. Среде песната на кукавиците и зуењето на пчелите, мислите Му потонале во споменот на нејзината прегратка и на сладоста на нејзините усни. Застанал под кадамба. Со солзи во очите и со глас што Му се прекинувал, запеал.
Песната во рагата Шри започнува со Неговата желба да го види Радхиното лице, сјајно како месечина. Штом таа ќе Го забележи, си го покрива лицето со работ на облеката и го врти погледот настрана. Со другите разговара долго, а Нему не Му кажува ни збор. Кога ѝ се приближува, таа се оддалечува и Неговите молби остануваат нечуени. Ако дошла во шумата по цвеќе, се прашува Тој, зошто не сака ни да го допре цветот што ѝ го подава? И токму во таа воздржаност наоѓа необјаснива сладост. Нејзината срамежливост не ѝ дава ни да го подигне насмеаното лице. Како тогаш би можел да ја доживее блискоста по која копнее?
Го споредил Купидон со немилосрден ловец чија стрела Му го ранила срцето. Бидејќи ќерката на Вришабхану сè уште не попуштала, се прашувал што да прави и каде да оди. Се обидел да ја придобие со прстен од скапоцени камења и со својата блескава флејта. Таа не покажала интерес ни за нив. На крајот ѝ се обратил и на сопствената животна сила. Се чудел како таа наоѓа и миг задоволство додека е лишена од Радхиното друштво. Поетот ги повикува слушателите да ја запеат оваа песна на Хари во разделба.
За Кришна, Радха била напред и зад Него, тука и таму. Ја чувствувал во срцето и ја гледал горе, долу и меѓу дрвјата. Целиот свет Му изгледал исполнет со Радха. Се прашувал кога таа неочекувано ќе дојде и ќе ја види Неговата вознемиреност. Се надевал дека таа ќе Го утеши со нежни зборови и ќе Го фати за рака. Копнеел и да ја подигне во скутот, ќерката на Вришабхану со очи како на срна.
Може ли телото да живее без здив, прашал Тој, или рибата без вода? Како би блескала месечината без ноќта, и кој би можел да живее без храна? Така Кришна го искажал чувството дека не може да живее без Радха. На крајот, поетот потсетува дека големите јогини ја бараат правта од Кришнините стапала, а самиот Кришна ја бара Радха. Нејзиниот подвижен поглед Го пленува Оној што го пленува целиот свет. Иако е исполнет со блаженство, Тој се смета за среќен ако вкуси само капка од нејзината љубов. Поглавјето завршува со благослов од Радха, чиј сјај поетот го споредува со расцветана чампака.
